Beyaz

Gözyaşlarımı akıtmadan ağladım.

Konuşmadan seni anlattım,

Kulaklarımı kapayıp dinlediğimde oldu.

Karanlıkta, gözlerim kamaştı.

Yollar vardı önümde, ilerleyemedim.

Geri adım arttm sadece.

Çok karanlıktı, gözümü kamaştıracak kadar.

Sakarım, bir bardak kırdım.

Temizlemedim de...

Kesilmeyi bekledim.

Acımadı canım, kesilirken bedenim.

Birşey olmadı sanırken, ertesi gün heryer kan doluydu.

Beyazken kırmızıydı hayat.

Hayat, beyaz olmamalıydı belki de.

Kırmızıdan  bu yuzden mı daima nefret ettım acaba?

Ya da boşver.

Kan beyazdır çünkü.

Olasılıksız olasılıklar gibi.

Nokta.