s u p e r n o r m a l ( f o o d )

KIRMIZIDAN NEFRET ETMEKTEN VAZGEÇMEMELIYDIM...

2012-01-25T05:15:00.000+02:00

Midem bulanıyor acıdan.
Bu acı, hiçbirine benzemiyor.
Karabiberden bile daha sıradan, kalıcı - huzursuz edici bir tat bırakıyor hem genizde, hem de gözlerde.
Yılanlardan korkmamaya başladım, etrafımdalar ancak değmiyorlar henüz, simsiyahlar ve sapsarı. Ayırt edemiyorum. Etmeyeceğim.

Tamamlandım, sonunda kurtarıcımı buldum derken;
Tam sahte yollara düşmeyeceğimden emin olup, güvenmekte haklı olduğumu sandığım anda;
Aslında anahtarları kaybettiğimin farkına vardım, sağanakta.
Anahtarların deliklerine uymadığını farkettim.
Kapılar da farklılaşmışti, hangi sokaktaydım ben? yanlış yerde miydim?
Benim aradığım sokakta ortancalar vardı, toz pembe.. burada ise sarı guller var, hastalık dolu.

Yetilerimi kaybediyorum içten içe, hislerimle birlikte.
Birkaç damla yaş düşsün istiyorum gözlerimden,
Olmuyor.
Siyah bulutlara bakıyorum, gri gökyüzunden, yAlvarırcasına. Cevap gelmiyor.

Köreldim, yıldım.
Şoktayım, yoktayım.
Kırmızı bir sessizlik hakim bedenime, ve gri taşlar örtüyor üstümü, gittikçe ağırlaşarak.

Oyuncaklarımı yakmaya gidiyordum ben de, geçerken uğramıştım.

KULAKTAN KULAĞA 2

2012-01-24T00:38:00.000+02:00

Küçükken, peluş oyuncaklarıma bile isim vermeyi sevmezdim. Adsızlık çok çekiciydi ve hala da çekici.
4-5 yaşlarımdayken, lodos esince kırmızı bir bayrak asarlardı, Çanakkale'deki Jandarma kampında. Denize girmek yasaktı, o anlarda herkes sessizleşip bayrağın inmesini beklerdi. Ben ise bu istemeden uyduğum kuraldan - kurallardan çok zevk aldım. Kuralın ne demek olduğunu hala ögrenmemek için çabalasam da çok varım kurallara uyan bir insan olmakta.
Yani bir nevi seri katilim ama 5 vakit namazımı da kılıyorum. Rahat bırakın beni, her şeyi, her türlü mübah kıldığınız dünyanın dışında biryerde.

- - - - - -

"Senin hayatında saat var mı?" diye sordu kız.
"YOK" dedi adam, O'nun ortasına bir X karalayarak şehvetle.
Kız tekrarladı şaşırarak "¥ok mu?".
"Yok diyorum hala yok mu diosun" dedi Adam kaşlarını davetkar bir biçimde çatarak.
Kız da "hoşuma gittiği için tekrar sordum." diye yanıtladı, pembe-turuncu bir renk alırken.
"Beraber düşebildiğimiz için kelebekler çırpınıyor bedenimde. Gün ışığında beynimi nadasa yatırıyorum, fotosentez yapsın diye" ekledi.

SUSKUNLUK ve SUSAMIŞLIK esti - geçti.

Yazamıyor ve kazamıyordu.
Kazlar ise şirindi yazlardan.
Hiç yoktu boncuk mavisi gözlerde,
AMA o renk kalemler, oyyhh!
1)kurşun
2)marker
3)stylo
4)crayola!!!!

Nostaljik kalp atışlarımı, kan akışıma karıştirdığım bir limonataydı. bana limonatayi sevdiren adamdı, maç sesini sevdirdiği gibi....

güneşimdi - yağmurumdu - ve hep öyle kalacak!

Maç sesi dışında kırmızıyı da sevdirmişti.
Sevdirirdi belki ve umarım daha bir sürü şeyi.

- "CANCEL" yat!.
- Yok ya, örgup-dikiş kafası yaşayasım var. Ve de bu arada öfke katıyordu ya ; mantıya, nane-sumak-pul biber atarcasına...
- benim de en sevdiğim oyunlar, kendi kendime oynayabildiklerimdir.
sen de mi tıp oynayamayEanlardansın?
- Evet, tükürükle temizlenmeliydi her hayat ve saçlarinı dağıtarak gelmeliydi her yar. Her yar ve her yara.
- Yaralayan yar desene! Yarasa'da çok varım. En sevmediğim ama en sevdiğim de. Hem öfkeli hem kanatlı! Yani çok rekabet var aramızda ve ben hiç yokum rekabette.
ays. ne de çirkin bir kelime "o 7 harfli" - "pis yedili"!
-

KULAKTAN KULAĞA 1

2012-01-21T21:13:00.008+02:00

Bir kız vardı,
Yemeğini yaparken içine küllerini silkerdi, zaman zaman saçını pudralardı yıkamaya üşendiğinden.
Bir de adam vardı, döven.
Şakalarını çok ciddi yapıyordu anlamıyordu kız ya da "ben".
"Şapka takmak da takmamak da, ikiside çok ağır" gibi bir cümle kurdu geçen gün. O'na neden aşık olduğumu bir kez daha anladım. Ki hoş... anlamaya çabalamıyorum.
Benimle beraber düşebildiği için takabildiğim tek paraşüttü bu adam.

Ritim duygularımız zayıftı hayatın karşısında. Her birimiz, her ikimiz, birimiz ikimizken... sanırım en çok bunu seviyordum, saat takmayışını, saati sormamasını ve hatta saat sorulduğunda sevimlice gerilmesini.
Sabaha kadar zombiler çizer çizer, silerlerdi.Silerlerdi zilleri hayatlarından.
Of anlam veremiyorum ama "biz" öznesinde hıç yokum, "onlar"da varım. Alain Delon'un kendini üçüncü tekil şahıs olarak gorme kafası! Devam et adamım! Daha okunmadı!

Sadece çalan çanlar var. Bir de duymadığın saat alarmları, beni çıldırtan...
Haki yeşili + Çingene pembesi'ydik bazen.
Fosforlu sarı + Siyah zaman zaman.

-Şu hayatta, en sevmediğim şey; tekini zar zor bulduğum çoraplarımı giydikten sonra bir ıslaklığa basmak. Hangisine yanayım? Islak çorabın verdiği hissin çirkinliğine mi yoksa o kabusvari çorap çekmecesine ellerimi tekrar daldırmam gerektiğine mi. Aslında düşündüm de insanın kendine haksızlık yapması güzel bir şey.
-Cin Ali nerede?
-Dipsiz kuyunun dibinde.
-Biliyor musun, kavramlarda ve boyutlarında hiç yokum. Zaten hiç sevemedim maskeleri. Ama korsanların taktığı şu tek gözlü bantlardan istemem dersen yalan olur. Düşünsene, şu kaosu tek gözle görmek ne kadar da huzur verirdi insana. E bir de benim bir handikapım var, beceremiyorum tek göz kırpmayı. Küçüklüğümde her oyunda fasulye olurdum, çünkü sevmezdim. Çok heyecan yapardım saklambaçta bile, adrenalin tavan yapardı, bir keresinde gulmekten altıma çişimi yapmıştım. Belki de travma noktam buydu. Ayrıca rekabet ne ayol!? Kazanmak ne, kaybetmek ne!? Ama yine de sevdiğim tek bir oyun vardı, "hırsız-polis"... ve hiç oynayamadım, tek gözümü kırpamadığımdan...

-Bugün naaptın?
-Hep bir şeyler aradım bugün.
-Bulabildin mi bari?
-Zaman zaman, zor oldu. Bu konuda konuşmamayı rica ediyorum.
-Olur, ben de kedi babasıyım.

-Seviyorum abi.Çok, çok, çok.
Belki hiçliğe uzanacak derecede öte çokluk'tan.
Biz bir kabağın iki yarısıyız.
-Hmmm.

Bana 3 hafta gibi gelen, 4 ya da 7 gündür aradığım tırnak makasını buldum. Ellerim artık kadın eline benzeyecek mi dersin? Belki bir gün...Koşar mı? Zira ben hiç sevmedim ki kadın ellerini. Belki de bu nedenle aldığım her makas ve törpü kendilerini imha ediyorlar.
Geçen gün, bir makas ve bıçak dükkanına girdim.. ve dükkan sahibi bey amca bana antipatik davranınca hiç alınmadım. bıçaklar ve makaslarla ör†ülü duvarların çevrelediği 6 metrekare bir yerde hayatını geçirince bir bıçağın bile bir insandan daha yakın olabileceğini anlıyorsundur sanırım. Kesme fetişi vardı belli ki amcamın! Devam et!
Fetişleri olan çocuklardık biz de.
Hayali arkadaşlarımız olmadı.
Olsaydı da saçma olmazdı.
"Saçma" kelimesini lugatında barindıranlar "iffet" dizisinin fanlarını küçümseyip, diziyi izleyemediklerinde digiturk plus'ına kaydedenlerdir. Filmini sevmeyip, dizisinde splenda'lı çay ıçenlerdir. Onlar gizli gizli ama saklamadan çiğ köfte yiyenlerdir. Splendasaorus'lar, 3 boynuzludur bunlar.
Neyse ki bu cinsin kızgın haline hiç denk gelmedim.Fena goçertir isterik öfkeleri.

Beni hiçkimse öfkelendirmedi, sevdiklerim dışında. Bana öfke katamayanı da sevmedim hiç. Ama ofkeyi sesli yaşamayı da sevmedim. En dinlenesi-duyulası adımlar sessizlikte atılanlar, en güzel ayaklanmalar rüzgar eserken, uçup başka diyarlara ulaşan uçurtmaların üzerine yazılanlar.

Annemi 340, babamı 25 gün gördüm belki hayatımın her yılında. Buna rağmen içımde bir babam var annemden yoksun.

Beynim gitsin, yerine beyim gelsin.
- Hayat boyu asistanın olabilir miyim sevgilim?
- Evet, tabi ki de.
- Fake çilekte hiç yokum abi!

Babam her kadınına "yavrum" derdi.
Bildiğim en tanınası insanlar, anne-babası kaçarak evlenenlerdi.

- Bence her kulun hakkı dörttür.

-Sütüm nerede? dedi adam.
-Ya bilmem ama koydum biryere, eminim, o anı hatırlıyorum da görseli yok beynimde. E bak yanında bebeğim! diye cevapladı kadın.
-Aklıma sürekli evden kaçan Snowy geldi, kuzenimin kedisi. Hep evden kaçıp çöplüğe sığınırdı. Bembeyazdı, kirlenmeyi severdi. Nankör derler bu kedilere ama eğer nankörlük buysa ben çok varım, uzaktan seviyim ama mümkünse.
-Düğmem kopacak gibi.
-Ben hiç dikemem ki ama denerim, iğnem bile yok.
-Senden istemedim, kıyamam sana, çok uğraşcan falan. Gerek yok.Ben iki dakikada yaparım.
-Dikmem lazım, ben bir kadınım. Donk'un dikiş seti burada kalmış. Ilk diktiğim düğme sen olsan fena bir anı olmazdı. Bu arada kendime bir sekreter buldum, adı Matador ve de çöp adam çiziminde çok profesyonelim. En sevdiğim morumsu gri renkli, 0.9 tombo!
-Kalemin döşü kıllı olacak.
-Ikimizde naapıoruz biliyor musun?
-Birşey söylemeden önce, birşey söylicem diyoruz. Bu da kitlenin çoğunluğunu gıcık ediyor. Amaaaan. hiç takamıycam vallahi! Oturmaya mı geldik. KALK kalk.

-Mavi göz ölsün.
-Jenerik insanda hiç varım.
-Ne de olsa erkek dayiya, kız halıya.
-5 tencerede yemek.
-Trkcell olmakla Tayfun olmak arasında hiç fark yok.
-Ingiliz asilzadelerinden kim kaldı
-Bilgisayar şarjını unutmaya çok ihtiyacım var.
-Bugün ilk defa ellerim titredi.
-Içki içtin mi bugün?
-Hayır ama çok canım istedi.Kistim için içmedim, yani herşey kistim içın.
-"KISS'TIM DE İÇTİM." demiş Minnie Mouse

32.dk

-Senin de bazen çiş yaparken odaklanma sorunun oluyor mu?
-Hayır, sen bunu sorun olarak mı görüyorsun?
-Çılgın Bediş'te niye hiç yoksun?

-Tutamayacağım sözler vermek isterdim ama olmuyor.
-Ilkokulda konuşmak içın çöpe, kalem açmaya gidenler vardı. Bugün bunu hatırladım.

...............

PİLLİ FİL

2012-01-05T22:05:00.002+02:00

Kum saati,
Zımba ve;
Toplu iğne.
Beynim yandı mı? Yoksa söndü mü bilemedim.
Pilemedim. Pille çekmediler ki beni. (Ki dememem lazım, annem sevmiyor da, ki!.)

İçimdeki kadın, içimdeki adamla rastlaşınca ortaya çıktı.
Saçları çok güzeldi. İlk defa birinin saçlarını kendiminkilerden daha çok beğendim.
"Beğenmek" ne yahu! Teenage amerikan filminde, "seni seviyorum" diyemiyen organlı sürungen kafası.
Of, düş†üm.
Elimde haçla düştüm ayol!.
Neyse...
Küçücük bir adamdı, zira en büyük de O'ydu.
Var edip, çocukluğumdan beri her yaşgünümde dilediğim şekilde "görünmez" kılıyordu beni.
"Aym e süperhiro" dedirttirdi bana, el adamı.

Birşey daha var.
O kocaman, çirkin, siyah ve plastik müzik setlerinin volume butonu! Hani yanında yanan, minik kırmızı ışık olur ya!
Hangimizin hayatı kuponla satın alınamaz ki!
Slow motion'la gelin ya da hiç gelmeyin, anlayamıyorum.
Hanginiz içimizdeki iki farklı cinsiyeti evlendirebildik ki!
Yahu ve ayol.net

'Zalim" kelimesini hiç kullanmamıştım. Çünkü hiç zalim görmemiştim.

Çünkü ne yazık ki kimse bana ya da içimdeki binlerce 'O'na karşı yeteri kadar zalim olamamıştı.
Şahsına münasır seri katilini arıyordu.
Ve buldu. Hahayt.
Seri katili "Sam Amca"yla sürekli piknik yapıyorlardı dondurucu soğuklarda ve hayali frizbiler fırlatıyorlardı birbirlerine.
Tenine vurdukça bu plastik çemberler, kahkahayı basıyordu bırakılan her izle.
Kimseye anlatamadı acıya ne kadar ihtiyaci olduğunu ama "O Adam" anlamıştı, sorgusuz sualsiz.
Korkuluk ve kArga gibilerdi. Konuşmadan anlaşan, dokunmadan dokunan....Bakmadan bakan ve neyse...

Benim ellerim soğuktu, onun da oldürmeyi sevdiği umutları vardı. Ama tutunabildik.
Mektuplaştır gibi yaşadık, aramızda 2 cm mesafe varken bile. Işınlandığımız da oldu.

Birimiz güldü, diğerimiz rüzgar.
Bir büyük düşünür ya da düşünmeyen adam demiş ki; "Aşk bir fili bile anahtar deliğinden sokar."
E hakkaten soktu yahu!
Pille calışıodu fil.

"Şarap bardakları nerede" dedi. Unutmuştu zevk için kırdığını.
E her ampul de kıriktı ki!
Kırık ampulleri bile onaran bir adam vardı hayatında.
Çizgili çorapları vardı.
Yeşil'i eflatuni pembe görüyordu bu adam.
Sözleri silahtan çıkıyordu sankI.
Tetiğimi çekmişti, ipimi de koparmıştı.
"ÜÇ" harfliydi.
AŞK.
ARZU, ŞAŞKINLIK VE KAHKAHA.
Tek kararım ve yegane kaygımdı.

Iyi ki doğmuşuz bebeğim!

let me see you dance...

2011-12-06T03:14:00.000+02:00

Aha@ night falls kafası.

ve.

Bugün doğmuşum,
Ve bu günden yaklaşık 27 yıl 7 ay önce döllenmişim, zannediyorum ki güzel bir seks sonucu.
Güzel seks eşittir güzel döllenen kişilik.
7 saatte, düşük ısıda pişmiş bir kuzu kıvamında yumuşak ve nötr yaratılmışım...
Tüm art niyetlerinden sıyrılıp, kirliliğini içinde öğütmeye çalışan bir benlikle başbaşa bırakılarak.

Birbirinin zıddı, ama aşık iki insanın "mutlak çelişki"deki yavrusu olarak gelmişim dünyaya.
Sorgulamadan, cevabı bulan - hatta cevaplarla birlikte doğan kurumuş eflatun bir ortanca misali.

Yalnızım şu an yine, ve de sanırım bundan çok keyif alıyorum.
Geçen gün kendimle evlenmek için altın bir alyans almak istedim, Annem izin vermedi kısmetim kapanır diye.
Hak verdim.
Ama zaten olmadı ki hiç "the k word".
Talihi hep kendim yarattım... Yalancı talihi "gerçek" sanıp koştum peşinden.
Ay zaten yapma Zeynep yahu! Talih ne demek önce bunu düşün!
Bakınız; "Mantıkla açıklanamayan birtakım rastlantısal olayların nedeni olan güç, baht."
Yani bu durumda hayatımın tamamı "talih". Ne zaman düşünerek adım attım ki?
Sanırım 8 yaşımdaydım.

Bu durumda "açık olmadığından dolayı kapanması imkansız olan talihim" adına, bir sonraki adımım, para kazandığım ilk anda, tek amacım evlenmektir kendimle.

Yaş ilerledikçe, ve insan kendini-hislerini tartıp bir değil ayrı birer kefeye hatta "kavanoza" koyabildikçe, "tutku" ya da "aşk" denen şey yok oluyor.
Deneyimleyip demleniyorsun.
Ama o "dem" var ya... senin geri dönmene izin vermiyor.
Ağzında bıraktığı acı tatla kalıyor.
Ki ben acıyı severim, ama bu ardından ekşilik bırakan bir acı.
Kötü, sütlü bir kahvenin ağızda bıraktığı tat kadar gereksiz ve yapışkan bir iz, hem de zaman zaman birden de çok "r" ile.
Tek kendin kalıyorsun, ya da benim durumumda böyle oldu. Kendi kendimin kollayıcısı ve satıcısı haline geldim.

"Satıcısı"... ne kadar çirkin bir kelime....

Ama öyle....nce aşırı güvensizlikten sonra ise fazla güvenden dolayı kayboldum sanki.
Çok inandım ve kayboldum simsiyah pamuk şekerlerin o iğrenç yapışkan dokusunda.

Kayboldum, hatıralarımda.
Kayboldum geçmişimde ve geleceğimde.
Yazılmayan geçmişim - geleceğim oldu birden bire.
Varolmadan acaba varolabilir miyim diye denedim. Ama olmadı.
Küçüklüğumden beri en büyük hayalimdi "görünmez" olmak.
Etkisiz eleman olarak - etkilemeden paylaşmak.
E zaten çocukken de daima "fasulye" olurdum oyunlarda.
Saklambaçtaki saklanma "kafası" bile bana adrenalin overdosu'u yaşatırdı.

Düşünmeden, gözlerim kapalı saatlerce dans etmeyi özledim ve de biliyorum ki bu his geri gel(e)meyecek.
"Ben"im geri gelmeyeceğim gibi.
Belki de hayatımın bundan sonrası, atlamak istediğım bir trenin vagonunun penceresinden bakarcasına geçecek.
Alıştım.
Alışmadım.
Farkındayım sadece.

Ne kadar çirkin bir kelimedir yahu "farkındalık"!
Kes be adam!
Farkında olsaydın, bu kadar net adlandıramazdın ki!
Ve işte bu "farkındalık" çirkinliği çok erken nüksetti dünyama.
Kendimi çözemeden farkettim.
Hep bir "3." kişiliktim gözümde.
Bu nedenle asla yargılayamadım, ya da yeremedim ya da se-ve-me-dim "beni"!.

Ya da taparcasına sevmeye başlayıp, tutkumu kaybettim "ötekilere" karşı.
Özgüvenim silip süpürürken kendini, ben bağırdım sessizce "seni görmeme izin ver" diye...
Ancak ... ya yeteri kadar ses çıkaramadım ya da sesim o kadar az yankılandı ki kaybolup gittik...

Kaybolduk.
Aşk ve gerçeklik arasındaki o ince çizgide yokolup gittik.
"Sadece unuttuğum ölür" kafasında yaşayan ve aynı anda "society is the mother of all idiots" diyen bir gerzeğin sığ dünyasındaki yokolan hatta buharlaşan birleşenlerdik.
Gece düşmeden, düşen.
Gece duştükten sonra unutan...

Dans etsem olur mu? seni çekip, bedeniminin tutkusuyla kandırabilir miyim acaba ~ ey sen e=m.c kare!

aha!niet!

O halde git yoluna bende gençken öleyim.

Aha, bu yazı "ölmek istemeden ölenlere'dir". onlar anladı.

sit-com

2011-11-30T02:07:00.001+02:00

Masumların buluştuğu bir akşam yemeğindeydiler.

Eş kenarlı bir üçgenin muhteşem 60 derecelik açıları gibi tamamlıyorlardı birbirlerini.

Burzum dinleyip, çiğ et yiyor ve kırmızı şarap içiyorlardı. hayat çok zordu, dayanması çok zordu kelebeklerin kanat çırpışlarına ve kuşların o manasız tınlamasına.

Damak - zihin - gerçeklik üçgeninde hapsolup, mutlu bir şekilde 60 dereceye giriyorlardı, tuz ekmeden yemek yeme kafasını yaşarken... Birinin seks ağrıları vardı yakındığı, dığer birinin çıkamadığı peri masalını andıran bir batak, ötekinin ise ceza hukukuyla ilgili pek çok sorusu...

Yalnızlardı, üçken. Hep kaybolan çakmaklar vardı.

Sevimli buldukları için yemek istedikleri bir norveç ineği besliyorlardı evde.

Konuşamayacak kıvamda konuşkanlardı,

Şiddete eğimli olamayacak kadar ise cani.

Birilerinin haberi olsun diye, habersizce bir işler karıştırıyorlardı.

Epucurien bir empirizm çevresinde toplanıp ateş yakmışlardı sanki.

Ayrılardı ama aynı.

Dargınlardı insanlara, ama sevgiyle.

Pespembe kalpler uçuşuyordu gözlerinin önünde sinestezikçe..

Ama güneşliyken bile hava, çakan bir şimşek duyuluyordu.

İçlerindeki genetik filtreye rağmen, tensel-zihinsel-içsel üçlemde kaybolmuşlardı.

Sınıfta çiğneyip, kurtulmak adına sıranın altına yapıştırdığın, pespembe sakızlar kadar iğrenç ve tatlılardı.

"Dispossesion"ın "obsession"ları haline geldiği an, korktular.

Ama kaçmadılar.

Palet ve şnorkelle dalma kafasına girdiler.

Bir tanesi plajdaydı.

Bir diğeri ise kendini kesip kesip, ayin yapıp, deniz kestanesi kesti beni diyordu.

Ötekisi ise "sanırım birşey yaptı, ve ben yanlış anladım" diyordu.

Prefabrik aşkları vardı ya da prefabrike evlerde aşk yaşamak istiyorlardı - çarpık ama seviyeli.

Kültablası kokan düşünceler ve sıvı hislerle tutunuyorlardı hayata, yalancı gerçekliğin üstünlüğüne inanarak.

Taptıkları tek şey "yoktu",

Aydınlık yolculardı, karanlık yollarda takılıp düşen ve de ardından kahkahalara boğulan.

Akan bir zehir vardı, zehirli bir akarsu vardı hatta etraflarında dolanan. Distile bu zehirde yüzüyorlardı kurbağalamacasına.

Son bir istekleri vardı, ama ne olduğuna bir türlü karar veremediler.

Hiç birşeyden bu kadar nefret edip aynı anda bu kadar sevmemişlerdi; Hayat.

Aslında mumdan çıkmıştı yangın, ödenmesi gereken de faturalar vardı.

"Je pense donc je suis"ydi birinin hayat görüşü. Diğerleri de ona eklendi.

Ve kaçmadan kurtuldular Bolu Beyi'nin istilalarından.

Bile bile şizofrenlerdi ve inadına emekli oldular, pusette bitkisel hayat yaşayan.

"Sweetest enjection of any kind"ın arayışında, develerle Anadolu turuna çıkmaya karar verdiler. O günden sonra kimse onlardan haber alamadı (ki).

Dedi ve gitti.

G

2011-11-29T04:46:00.004+02:00

Aslında yok gibiydi, ama vardı da. O'nu seviyordum ama şeffaftı. Görünemeyecek kadar saftı ve de dokunacak kadar gerçek.
Sakin, huzurlu, yağmur sonrası bir sonbahar öğleden sonrasında, tren beklemek gibiydi O'na bakmak.
Adı yoktu, ancak çok şey barınıyordu arkasında.
Ürkekçe seviyordum, korkuyordum sanki.
Ki hiç yoktum terketme kafasında, ama korkuyordum yine de.
Bir birey diğer bir bireyi terkedemezdi ki. Daha doğrusu, sahip olamadığın birşey senden eksilmez. Zaten sahip olabildiğin birşey de" sahip olunası" değildir.
Geçen gün bana şöyle dedi uyuklarken: " seni özlüyorum ve özlemeye devam etmek istiyorum". Cevabım şöyle oldu; "Hı hı." Aslında demek istediğim şuydu "Neden?".

Diyemedim.

Diyemezdim de.
Dememeliydim de.
Kurallar vardı-yoktu.

Fuckin'Hell vakti geldi sanırım ömrumün.

Dokunamadan dokunursunya, ya da çocukken sahip olup elinden düşürmeye korktuğun 3 top dondurmalı külahlar olur ya...
Onlardan işte...
Zor ama kolay,
Boş ama dolu,
Yok ama var,
- Bilemedim.
- Sevemedim. Sevdim ama sarılamadım. Kurallar vardı çünkü aramızdaki rengi belirleyen.
Ne renktik ki biz?
Bazen mavi, bazen kırmızı, zaman zaman ise mor.
Aha; bazen de Eflatun.
Aslında çok varım Platon'da.
Hayatım gerçekten de "insanın mutlulğunua ve yetkin yaşamına" dayanıyor..
Ki dayanmalı.
Ancak "devlet" kavramında hiç yokum Rousseau'un peygamberlere "şarlatanlar ülkesindeki körler" benzetmesi gibi.

Bugün ağlamak istiyordum, ama yine olmadı.
Insan olduğumu ,hislerim olduğunu hatırlamak istiyorum.

Ama yine ve yeniden çok zor(aki).
Büyüdükçe, büyü bozuluyor
Ve yoruluyorum yalnızlık¨telaşından.

Görünen bir yol da YOk.
Ama yürüyorum.

Karışık.

Ezogelin ve sulanan beyin desek...
"Aslinda o utanmıo - o sadece modacı."dedi odadan bir ses tam cogitum kafası yaşarken ben. Beynim bağlantıyı kesti.

1 saniye.

Görünen bir yol da yok.
Ama yüruyorum ağaçlı bu yolda.
O aĞaçlı yolda, sessiz ve gölgeli,
Sanki yine bisiklet kullanıyorum zoraki bir şekilde, çocukluk kafasında.
Yanımdasın, yurüyerek.
Elinde bir sepet var, içinde de tavşanlar...

kAFAM KARTİŞİK.
BEYNIM sulandı.
ve de rengimiz kirli beyaz.
Sonunda kirliyiz ve beyaz.

nokta...

SERİ MONOGAM

2011-11-04T18:30:00.000+02:00

Küçük bir odada ifadesini yazmak için tutuluyordu. Özellikle kurşun kalem istemişti. Ve bir kalem traş, yumuşak beyaz bir silgi...
"Evet, onu öldürdüğümü kabul ediyorum" dedi. Gerek duymadığı halde derin bir nefes aldı. Sanki bal arayan arıların kanat çırpışlarıyla fildişi renginde kokular saçan manolyaların ferah tatlılılığı doldurdu bedenini.

Gri betonla çevrili, tozlu odanın tek bir penceresi vardı-küçücük. Oradan giren ışık o kadar canlıydı ki bir gece klubündeki led kadar kuvvetli ve ölümden sonra karşılaşacağını umduğu "beyaz ışık" kadar huzur doluydu. E zaten ledler altında dans etmek için de gereken yegane şey; "huzur"du.

Rahatsız olması için tasarlanmış olan bu sevimli odada düşünüyordu, tartarak kelimelerini. Albino bir adam oturuyordu tam karşısında, gözlerinden yayılan, tanımlaması güç bir anlamsızlıkla. Güven duyup duymama arasında bocaladı ve tam ortada kalarak konuşmaya başladı; "O'nun da diğerlerinin de ölümüne sebep oldum." Bir sigara yaktı, dumanını uzunca içine çektikten sonra devam etti " Yükseklikten korkarım, hem de çok. Dağ yamaçlarından uzak durmaya çabalarım. Kayak yapmayı öğrenirken bile ağlayarak öğrenmiştim. Bu nedenle akarsu kenarlarını severim. Akarsu dingindir ve de coşkun zaman zaman. Bilemezsin hiddetini. kestiremezsin önceden. Yine de akarsu kenarları her zaman huzurludur."
Canlanan hatıraları ayrıştırmaya çabalıyordu. Gri bir gökyüzü, durgun su, parlak güneş, kelebek sesleri, düşman dalgalar geliyorlardı aynı anda gözlerinin önüne. Ama hepsi de güzeldi, hepsi de doğadan kopan minik parçalardı. Doğanın çocukları dost değilse kimdi dost?!

"Benim amacım, kıyıda uzanıp sohbet etmekti. Piknik sepetim de hazırdı, çavdar ekmekli sandviç ve bir şişe kırmızı şarapla birlikte. Suyu görünce dayanamayıp atladılar, ve akıntıya kapılıp gittiler. Mayo getirmemiştim ve mayosuz yüzmem ben asla. Durduramadım da. Duymadılar -atlama!dur!- dediğimi. Atladıklarında ise çok geç olmuştu, zaten kurtarmayı düşünemedim. Herşey çok hızlı gelişti.. Ve de yani kazazedelerle uğraşmayı pek sevmiyorum." dedikten sonra yeni başlayan bahar yağmurunu dinlemeye başladı.
Çok melodik bir şarkı gibiydi, eski günlerden gelen. Sanki her bahar yağmuru IAMX'ten S.H.E'yi mırıldanıyordu. "Gizli" ve "uyumlu" bir dokunuştu bu. Duygulandı ve ekledi "itiraf ediyorum, ben bir seri monogamım".

Louis de Béchamel'in Günlük Hayatımızdaki Yeri

2011-11-04T13:55:00.003+02:00

Klasik Fransız mutfağının beş ana sosundan biri olan "beşamel" sos, Avrupa ve Amerika mutfaklarında yaygın bir şekilde kullanılıyor.
Un ve tereyağının kavrulmasından sonra süt eklenmesiyle hazırlanan umuşak kıvamlı beyaz bu sos, özellikle sebzelerle, beyaz etli yemeklerde ve yumurta bazlı tariflerde kullanılıyor.

Gastronomi çevrelerinde, bu sosun kaynağına dair bir tartışma vardır. Acaba gerçekten "fransız" mi yoksa, Italya'nın Romagna bölgesine ait "balsamella" sosumu ilk olarak hazırlanan? Bu konuda New York'lu yemek eleştirmeno Raymond Solokov'un bir savı var.

Yapılan araştırmalara göre, sos, 14.Louis'nin tebasında bulunan ve mali işlerle uğraşan "Marquis Louis de Bechamel"e dayanıyor. 1685'de, Bechamel, kralın baş yardımcılarından biri oluyor. Güç sahibi bir konuma gelen Bechamel'in en büyük sorumluluklarından biri de, sofistike kültür anlayışıyla "Güneş Kral" adıyla anılan efendisinin oturduğu sofralarda herşeyin eksiksiz durumda olması.

Bechamel'in bir gün kurutulmuş morina balığı hazırlamasını emrettiği aşçılardan biri yeni bir tarif yaratıyor. Yemeğin, kral tarafından çok beğenilmesinin üstüne, Bechamel'e itafen sosun adı da beşamel oluyor.
Bu kadar beğenilen bir sosun isim babas olması, Bechamel'e karşı kıskançlığın artmasına sebep oluyor. Escars Dükü, "ben bu basit sosla o Bechamel denen adam doğmadan 20 yıl öncesinden beri tavuk yemeği yaparım ama kimse beni onurlandırmadı" diyerek kendine pay çıkarmaya çabalar. Escoffier ise ünlü yemek kitabında şöyle der "eğer bu tanrısal sos olmasaydı Bechamel dükü çoktan unutulurdu"...

Klasik Beşamel Sos Tarifi:
30 gr tereyağ
30 gr un
1/2 litre süt
tuz-biber

Un ve yağ kavrulur, ancak kısık ateşte bu işlem uygulanır ki çok renk almasın. Ardından süt eklenir, bir taşım kaynatılır ve istenilen kıvama gelinceye dek karıştırılarak pişirilir.

Eğer unu ve tereyağını altın rengi bir gorünüm kazanıncaya dek yoğurursanız ve beşameli bununla hazırlarsanız daha koyu renkli ve kavrulmuş un tadının biraz daha baskın olduğu farklı bir sos elde edebilirsiniz.
Bechamel sos'a baharatlar ekleyerek de kendi soslarınızı yaratabilirsiniz. Safran ekleyerek sarı, pul biber ekleyerek pembe bir sos hazırlayabilirsiniz.

BÜKÜLÜ

2011-10-20T19:14:00.000+03:00

"SEN ASLINDA ÇOK ŞEKER BİR TİPSİN,

VADELİ HESABIN DA VAR GERÇEKTEN ÇOK ŞEKER" DEDİ ANNEM.

BEN DÜŞÜNÜYORDUM O SIRADA;

"UZUN ZAMANDIR ARADIĞIM DERİNLİĞE SONUNDA İNEBİLMİŞTİM.

AMA BİR SÜRE SONRA YÜZEYE ÇIKMAK İSTEDİĞİMİ FARKETTİM.

YÜZEYSEL OKSİJENE DAHA ALIŞKINDI BEDENİM."

BU SIRADA, BİLGİSAYARDAN DOLAYI SÜREKLİ ELEKTRİĞE ÇARPILDIĞIMI FARKETTİM.

YAZ MI DİYORDU DOĞA ANA BANA?

YOKSA BU KOCAKARI İNANIŞLARIMDAN KURTULMAMI MI EMREDİYORDU?

ASLINDA ÇOK VARIM KOCAKARI KAFASINDA.

O DA VAR, AMA ÇAKTIRMIYOR.

KULAĞIMI DOLDURAN ŞARKI "HERŞEYIN KONTROL ALTINDA OLDUĞUNDAN VE TEK IHTIYACIMIZIN ZAMAN OLDUĞUNDAN" BAHSEDIYORDU.
ANLAMINI KAVRAYAMADIĞIM BU IKI KAVRAM, "KONTROL" VE "ZAMAN",
MELODİSİNE HAYRAN KALDIĞIM BIR ŞARKIDA KARŞIMA ÇIKMIŞLARDI.

"YÜZEYSEL OKSİJEN - DOĞA ANA'NIN ELEKTRİĞİ - ZAMANIN KONTROLSÜZLÜĞÜ VE VICE VERSA" BU PARAGRAFLARDAN ÇIKARDIĞIM DERSTİR HOCAM, İYİGÜNLER.

BEYAZ KARANLIK

2011-10-13T03:48:00.000+03:00

Bir karanlık var içimde, ama aslında beyazdan dahi daha parlak.

Bir trendeyim.
Gözlerim manzarayı yakalayamıyor.
Hızla akıyor dakikalar.
Ve ben kurtulmak isterken,
Benim kurtulmamı isterlerken herkes,
Ben sadece "durayım" istiyorum.

Son zamanlarda hep kurtulmaya çalışıyorum kendimden.
Ama aslında ben böyle mutluyum.
Normale döndürmeye çabalıyorlar, ama ben inanmıyorum ki normale.
Yarımken, yokken, anlayamazken mutluyum.
Vahşi bir hayat diliyorum.
Ancak vahşetin güzelliği bile hor görülüyor.

Susmak istiyorum... ama o kadar çok konuşuyorum ki içimden.
Gelecek, geçmişimde saklı.
Geçmisim ise geleceğimde....

Trendeyim hala, atlamamam lazım.
Manzara akıp gidiyor ama ben hala aynıyım.
Aynı trende, aynı koltukta,
Uzakta ve çok yakında.

....Susmakta ve yalvarmaktayım "beni konuşturmayın" diye.

Karanlığımı birakın bana.

Lütfen.

TEŞHİS

2011-09-16T00:56:00.000+03:00

Bildiğim hiçbir alfabe ya da dil yok.
Ya da o kadar çok sıkıldım ki beynimin verdiği mavi cevaplardan artık kulaklarım duymak istemiyorlar.
Bir şekilde kendimi kandırdığım belli.
Cehaletle mi? Yoksa bilgelikle mi kendimi kaybediyorum... bilemiyorum.
Bilmek istiyor muyum?
Bilince mutlu olacak mıyım?
Teşhis koymayı çok iyi beceriyorum ama gerisine katlanamıyorum.

Sanırım cehalete sığınmak daha kolay.
Harfler ve sesler çok uzağımdalar.
Ya da ben onlara dilediğim gibi yaklaşmak için fazla büyüdüm.
Uykularımda bile "tanımadığım bir ben" görüyorum.
Her yeni güne "neden" diye sorarak başlıyorum.
Çünkü rüyalarımda bile "kendim" olamıyorum.
Korkak, tasmalı, yorgun bir şey var hayal alemimde.
Sahibi değilim rüyalarımın ki gerçekliğimin olayım.

Kendimi özlüyorum.

Konuşmak, hareket etmek, değişmek, değiştirmek o kadar anlamsız ki..
Anlam katmaya çalışmaktan ya da sorgulamaktan da bıktım.
Tek sıkılmadığım şey "sıkılmak".
"Benden neden sıkıldın" diye de haykırmayacağım.
Sus lütfen.
Sen böyle güzelsin, olduğun gibi, umursamaz.
Ben ise sıkılırken güzelim çünkü yalnızım.
Yargılama artık.
İzin ver düşeyim gerektiği gibi.
İzin ver de üstüne basmam gereken ayakları kendim bulayım.

Sorgusuz, sualsiz saatlere dönüşsün dakikalarım.
Açıklama yapmam gerekmesin.
Çocuk kalmaya inanmıyor muydun sen de?
O halde neden mantık gibi manasız bir kelimenin peşindesin?
O halde neden bendeki "benleri" öldürmeye çabalıyorsun?
Evet! sence, çoktan vazgeçtim kendimden.
Sanıyor musun ki sevmiyorum kendimi?
A ha . Bayılıyorum.
Ama anlamadın ki ben "içimdeki bencikler"in yarattığı zıtlıkta varolabiliyorum.

Sence, ikilem bile fazlaydı,
Ya da arabayla girdiğimiz küçük çukurlar bile dayanılmazdı.
"Ki" bence güzel olan sonsuzda kaybolmaktı,
Düşüp kalkmaktı.
Eğer sence dünya yuvarlaksa, bence küt,
Sence kütse, bence yuvarlak...

Zarar görmeye muhtacım ki iyi olduğumu bileyim...
Zarar vermeye muhtacım ki iyi olduklarını bileyim.

...

Nasreddin Hoca'ya sormuşlar "sen kimsin" diye.
"Hiç" demiş.
Bu cevabında çok varım.
Ama hazır cevap değilim, yoruluyorum konuşurken artık.
Konuşmak nedendir?
Ağzı doluyken yapılmaması gereken eylem mi?
Hayır.
Bence "Konuşmak" dedikleri eylem sadece "bahanelere yön vermek"için varolan bir harekettir...
Çok sıkıldım "ben varım" demekten.
Yok olmak en münasebetlisi, anlasana.

KARİDES BİSQUE

2011-07-18T14:26:00.000+03:00

"Karides Bisque" genellikle soğük havalarda tercih edilen bir çorbadır. Kıvamı koyu yapılırsa risotto, makarna ya da balık yemeklerinde sos olarak da kullanılabilir.

MALZEMELER:
karides baş ve kabukları
1-2 bardak beyaz şarap
süt
1 kuru soğan
1 defne yaprağı
3-4 diş sarımsak
değirmen kırmızı biber
1 adet pırasa

Pırasa ve soğanı küçük küçük kesin, sarımsaklarla beraber biraz zeytinyağında kavurun, defne yaprağı, kırmızı değirmen biber, karides baş ve kabuklarını da ekleyerek kavurmaya devam edin. 1-2 bardak şarap ekleyin ve şarap çekinceye dek pişirin. Kabukları kaplayacak kadar süt ekleyin ve bir taşım kaynatın. Ardından üstü kapalı şekilde, kısık ateşte 1-1,5 saat pişirin. Mutfak robotundan geçirin ve ince tel süzgeçten süzün.

Çorbayı servis ederken, içerisine ızgara jumbo karidesler koydum ve renk olması için haşlanmış taze yeşil fasülye ile süsledim. Servis etmeden önce, bir çay kaşığı kremayı tabağın üzerinde gezdirirseni, turuncu üstünde beyaz güzel bir kontrast oluşturacaktır.

Bu çorbayı biraz daha kaynatıp kıvamını koyultabilirsiniz. Böylece ravioli-makarna ya da risottoya sos olarak kullanabilirsiniz.

JUMBO KARİDES, Taze Sebzeler ve Demi Glace Sos Eşliğinde

2011-07-18T14:15:00.001+03:00

Karides, Avrupa denizlerinde ve Kuzey Amerika kıyılarında yaşayan, kabuklular sınıfındandır. Boylari 1cm ile 30 cm arasında değişiklik gösteren türleri vardır. Vücutları kalsiyum karbonattan meydana gelen bir zırhla örtülüdür. Bu kabukları çıkarılmadan da ızgarada, buharda ya da fırında pişirilebilirler. Brn en çok ızgara ya da fırında pişirmeyi tercih ediyorum. Suda ya da buharda pişirme yöntemini "karides kokteyl" yapılacak küçük karidesler için uygun buluyorum. Karides dahil bütün deniz mahsülleri ve balıklar, pişme sırasında sertleşmeye çok yatkınlar. Yani çok pişince hemen sertleşip hem dokularını hem de lezzetlerini kaybediyorlar. Bu nedenle kısa sürede, yemeden hemen önce tavada pişirmek benim en tercih ettiğim yöntem.

Bu jumbo karideslerin kabuklarını son boğumlarını ve kuyruklarını bırakmak suretiyle ayıkladım. Baş kısımlarını da ayıkladım. Gövdelerinin, baş altından 2 cm'ini incecik yarıp, içlerindeki bağırsaklarını çıkardım. Kullanmadığım baş ve kabuklarıyla "karides bisque" hazırladım. "Karides Bisque" genellikle soğuk aylarda içilen bir çorbadır. Daha koyu kıvamlı hazırlanıp, risotto ya da balık yemeklerinde sos olarak da kullanılabilir.

4 kişi için:

12 adet jumbo karides

2 adet beyaz soğan

4 adet kırmızı biber

çeri domates

taze fasulye

istridye mantarı

4-5 adet yerelması

fesleğen

sarımsak

demi glace sos

Yerelmalarını soyup küçük küpler şeklinde kesin. Küçük bir tencereye koyun, üzerlerini örtecek kadar süt koyun, tuz, beyaz biber ekleyin ve yumuşayıncaya dek pişirin.Yumuşayan yerelmalarını mikserden geçirip püre haline getirin.
Karidesleri ayıklayıp, 2 yemek kaşığı zeytinyağ ve 2 diş rendelenmiş sarimsakla marine edip, buzdolabında bekletin.
Soğanı ve biberi ince dilimleyip, yumuşayıncaya dek kavurun.
Taze fasulyeleri buharda 4-5 dakika pişirin. Servis etmeden önce sıcak tavada azıcık zeytinyağ ile mantarları pişirin. Son olarak fasulye ve çeri domatesleri de tereyağında çevirip tuzla tatlandırın.
Karideslerin sıcak tavada her tarafını 2-3'er dakika pişirin. Önce bir yanını ardından diğer yanıni, son olarak da orta yüzünü tavada renklendirin. Mümkün olduğunca az karıştırin ki karidesler sularını bırakmasınlar.
KLarides çiğken hafif saydam bir beyaz renktedir, piştikçe bu beyaz rengin koyulaştığını ve turuncu kuyrukların kızardığını goreceksiniz.

Biberli soğan yatağı üzerine karidesleri koyun, püre, sebzeler ve sıcak sos eşliğinde servis edin.

VANİLYALI KREMA - Petits Pots de Crème à la Vanille

2011-07-12T15:22:00.002+03:00

"Petits Pots de Crème à la Vanille" yani küçük kavanozda vanilyalı kremalar... Fransa'da çok yapılan bu tatlı adını "içine konduğu minik kavanozdan alır. Ama ben elimde olmadığı için küçük kaplarda hazırlamak durumunda bulundum. Her buzdolabında bulunan malzemelerle yapılan hem çok leziz hem de klasikleşmiş bir tariftir bu.

4 porsiyon için:

4 yumurta sarısı

1 yumurta

500 ml süt

1 vanilya çubuğu

60 gr şeker

Vanilya çubuğunu boydan ikiye kesin ve ortasındaki tanecikleri, küçük bir bıçak yardımıyla kazıyın. Bir tencerede, sütü, vanilya çubuğunu ve taneciklerini bir taşım kaynatın.
Bir çırpma teli yardımıyla, yumurtalarla şekeri iyice çırpın.
Ateşten aldığınız sütü, karıştırmaya devam ederken şekerli yumurta karışımının üstüne dökün.
Bu işlemi yaparken sütü yumurtaların üstüne yavaşça dökmeye ve sürekli karıştırmaya özen gösterin ki yumurtalar pişip topak topak olmasın.
Fırına giren minik kaplara karışımı dökün.
Minik fırın kaplarını da ayrı bir kaba oturtup, bu kabın içini, minik kapların yarısına gelinceye dek sıcak suyla doldurun. Yani kremalar hem fırında hem de bain-marie usulü pişecekler.
150°c'ye önceden ısıtılmış fırında, 30 dakika pişirin. Oda sicaklığında soğumaya bırakın ve servis etmeden önce en az 2 saat buzdolabında dinlendirin.

Eğer bu tatlıyı "çikolatalı" yapmak isterseniz süt karışımına 1-2 tatlı kaşığı kakao, "kahveli" hazırlamak isterseniz ise 1-2 tatlı kaşığı nescafe koyabilirsiniz.

ÇİLEKLİ CHEESECAKE

2011-06-27T20:56:00.004+03:00

Bisküvi Taban

200 gr yulaflı ya da burçak tarzı bisküvi

2 tatlı kaşığı toz şeker

20 gr eritilmiş tereyağ

Çilekli Krema

400 gr labne

250 ml krema

4 tatlı kaşığı esmer şeker

2 tatlı kaşığı toz jelatin

150-200 gr çilek

Bisküviyi ve toz şekeri mutfak robotundan geçirin ve inceltin. Eğer mutfak robotunuz yoksa bu malzemeleri bir torbaya koyun, ağzını bağlayın ve merdane yardımıyla ezin. Paris, LaDuree’de çalışırken, bir arkadaşım bu işlemi torbayı duvara vurarak gerçekleştiriyordu. Yorucu ama öfke problemi olanlarda işe yarıyor sanırım. Neyse… Eritilmiş yağı ve ufalanmış malzemeleri karıştırın. 20-24 cm çapında bir cheesecake kabına ya da tek kişilik küçük pasta çemberleri içerisine bu bisküvili hamuru parmak uçlarınızla bastırarak yayın. Pasta tabanı maksimum 1,5 cm olmalı. Bence 1 cm bile yeterli çünkü çok kalın olduğunda kesmesi zor oluyor, hatta parçalanabiliyor. Yine de tam birşey söyleyemiyorum. Herkesin elinin ayarı ve damak tadı farklı. Siz de tarifleri yaptıkça size en uygun gramajları bulursunuz.

Bisküvili tabanı buzdolabına koyun ve yarım saat soğutun.

Bir kapta Jelatini ¼ su bardağı suyla karıştırın ve içi sıcak su dolu başka bir kabın içine oturtup 10 dakika bekletin. Dikkat! Jelatinli su dolu olan kaba sıcak su girmesin. Peki neden sıcak su dolu kapta beklemesi gerekli? Çünkü sıcağın etkisiyle jelatin daha iyi bir şekilde çözülüyor ve dağılıyor.

Labneyi, çilekleri, şekeri mutfak robotunda karıştırın.

10 dakika bekledikten sonra homojen bir karışım haline gelen jelatini de ekleyin ve tekrar karıştırın.

Kremayı, köpük haline gelinceye dek robotta çırpın. Köpük olan kremayı labneli karışıma ekleyin ve bir spatula ya da tahta kaşık yardımıyla yavaşça karıştırın.

Bisküvili tabanın üstüne bu kremayı dökün.

Buzdolabında en az 1-2 saat bekletin.

Veeee… servis edin….

Not:

· Eğer cheesecake’in kaptan kolay çıkmasını istiyorsanız kabı streç filmle kaplayın. Eğer bulabilirseniz, pastacı malzemesi satan yerlerde satılan Rhodoid marka plastikle kaplayın. Böylece kenarların pürüzsüz bir şekilde çıkmasını sağlarsınız. Eğer 2 saat buzdolabında beklettikten sonra cheesecake’i çıkartmakta zorlanıyorsanız, sertleşinceye dek buzlukta bekletip hafifçe vurarak kalıptan çıkartın. Daha sonra buzdolabında bekletin ki yenecek yumuşaklığa gelsin.

· Bu çilekli cheesecake’i servis ederken etrafını ince dilimlenmiş çilekle çevreledim, hem güzel gözüktü hem de içindeki lezzete bir göndrimde bulunmuş oldum… Siz de deneyin.

!!! çilekle antep fıstığı birbirleriyle çok uyumludurlar. Bu cheesecake'in yanında fıstık servis ederseniz çileğin tadı fıstığın yardımıyla daha da çok ortaya çıkar !!!

HARİTA

2011-06-25T20:04:00.003+03:00

Düşüncelere dalıp kaybolmak istediğim anlar vardı eskiden.
Her seferinde başarırdım odaklanıp yokolmayı ve dilediğim anda geri dönmeyi.
Artık olmuyor.
Çok hızlı yaşamak mı yoksa zamana ayak uydurup ilerleyememek mi yaşlandırdı beni bu kadar...
Bilemiyorum.
Zaten bilsemde; geri dönüşü yok.
Şu an içinde bulunduğum durumdan bile üç dakika geri gidebilecek güce sahip değilim.
Geçen her dakika çok ağır ve bir o kadar da anlamsız, benliğime silinmeyecek anlamlar yükleyecek kadar güçlü mürekkeplerle kazınıyorlar sanki bedenime.

En güzeli "zamanın geçişiyle" ilgilenmediğim dönemlerdi.
Hızlı ya da yavaş geçiyor diye zamana yenilmeden, zamanla bir olabildiğim günler güzeldi.
Zamanın yavaş geçtiğini düşündüğünde, gerçekleştiremediğin hayaller vardır.
Zaman çok hızlı aktığında ise yapmak istediklerini yapamamışsındir. Ya da boş hayallerin vardır, oluşturamadığın. "Zaman çok hızlı akıyor" demek işin kolayına kaçmaktır. Gerçekleştirmeye üşenirsin hayallerini ya da kendinden korkuyorsundur, tanıyamadığın için artık içindeki "O"nu.

Aslında herşey "sende" biter.
Peki "sen" nerede bitersin ya da nerede varolup nerede ilerlersin?

İnsan "sen" ya da "ben" dediği kendi kişiliğine söz geçiremediği anda, karşısındakilere sataşmaya başlıyor.
Başarıyor da üstünlük kazanmayı.
Kendini altedemesede , karşısındakini yoketmeyi başarıyor.
Kurtuluş savaşını kazanmış bir edayla mutlu oluyor birkaç dakika.
Sadece karşısındakini değilde, birlikte büyütülen ekinlerin tohumlarını ezdiğini fark ettiğinde ise;
Kabuslar yeniden başlıyor.
Kabuslar gerçekler midir?
Değiller midir?
Bilemiyorum "yine ve yeniden".
Tek emin olduğum şey kabusların zaman zaman damlayarak zaman zaman ise sel halinde bana ulaşıyor olması.

Kabuslarda her zaman canavarlar mı olmalıdır?
Hayır.
Uyanmak ve gerçekliğe kavuşmak isteyen bir insanın kahvesine bir türlü ulaşamaması bence yeterlidir korkuya kapılması için.
Karanlık vardır kabuslarda, telve vardır.
Perdeler ve camlar açık olsada, tortuyla kaplıdır her taraf.
Beyaz, pembe ya da fosforlu sarı farketmez.
Siyaha gerek yoktur ille de karanlığı görmek için.
Keşke salt siyahı görebilecek kadar açık olsa benliğim.

Saatlerce bir türk kahvesi pişirmeye çabalıyorum. Ya ocak bozuluyor ya da cezve devriliyor.
Ardından kahve bulmaya çıkıyorum evden.
Ilk adres annem oluyor, yola çıkıyorum.
Güzel, sıcak, çiçekli bir yolda yürümenin huzuruna kavuşmuşken, yamaçtan düşüyorum.
Yürüyorum kırmızı başlıklı kız misali bir özgüvenle, önümde ağaçlarla çevrili, toprak bir yol var sıcak tonlarla bezeli.
Aniden yol kesiliyor neşeli bir adım attığım anda. Zar zor tutunuyorum.
Boşluğun üstünde kendimi yukarı çekmeye çabalıyorum.
Yükseklik korkum var - bakmamaya çalışıyorum aşağıya.
O anda, kenarda top oynayan beş yaşındaki bir çocuk beni kurtarıyor.
Sarılıp beni uçurumdan uzağa sürüklüyor sanki hergün yaptığı birşeymiş gibi, rahatça.
Ağlamaya başlıyorum, o da hüzünleniyor birkaç saniye.
Sonra tekrar sevimli surat ifadesini takınıyor, topu düşmüş mü düsmemiş mi diye kontrol ediyor etrafı. O anda dedesi yemeğe çağırıyor.
Gülümsemesi hiç kaybolmuyor. "İyi misin, benim gitmem lazım" diyerek, gök mavisi lastik topunu da kaparak hemen uzaklaşıyor.
Teşekkür edemeden gidiyor.

Kabus sona ermiyor.
Düşüşten kurtulmuş olsam da minnet gösterememenin, onu tanıyamanın ağırlığı altında eziliyorum.
Nefesim kesiliyor ve neyse ki uyanıyorum.

Artık bana ait olmayan düşunceler bana sahipler, onlar beni kaybediyorlar.
Ve kendimi bulup, kurtulmam çok zamanımı alıyor.
Genelde kurtuluşu da yok bunların.
Sadece kaçmayı becerebiliyorum.

Dönüşmeden, değişmeyi becerebiliyorum.
Elimde binlerce harita var, ama harita okumayı da hiç beceremedim ki ben...

KUZU KÜŞLEME

2011-06-25T17:53:00.000+03:00

Küşleme, kuzunun sırtında bulunan ve sinirsiz, az yağlı ettir. Pişimi çok kolaydır ve çok lezzetlidir.

Kuzunun tadı ve kokusu diğer etlere gore daha baskın olduğundan dolayı, yanında gnocchi, karnıbahar püresi, karamelize soğan ve kuşkonmaz servis etmeyi tercih ettim. Gnocchi patates bazlı bir italyan makarna tarifidir. Evde yapması da mümkün ancak kolaya kaçıp hazır olanları tercih ettim bu sefer. Etlerin vazgeçilmezi olan demi glace sos'u bu sefer kuzu kemikleriyle hazırladım, hem lezzet hem de güzel bir görsellik katması için son olarak tabağa ekledim.

Karnıbahar Püresi
Yemek kültürümüzde karnıbahar sulu yemeklerde ya da gratenlerde kullanılır ancak püresine pek rastlanılmaz. Özellikle Franda modern mutfagında çok kullanılan bu püre benim çok hoşuma gidiyor.
Bir tencereye karnıbaharları ve üzerlerini örtecek 1/2 süt ve 1/2 tavuk suyu eklıyorsunuz. Orta hararetli ateşte, üstü yarım kapalı olarak, karnıbaharlar iyice yumuşayınca dek pişiriyorsunuz. Tuz, beyaz biber ve 1-2 tatlı kaşığı zeytinyağ ekleyip mikserden geçirip püre haline getiriyorsunuz.

Kuşkonmazlar
Kuşkonmazları yaklaşık 7-8 dakika buharda haşladım. Ancak bu pişim süresi boyutlarına ve körpeliğine göre değişebiliyor. Yani asıl amaç çok haşlamamak. Çatal kolayca batıncaya kadar haşlamak gerekiyor ve kuşkonmazların dokularının korunması için diri olmaları gerekiyor. Haşladıktan sonra, kuşkonmazları hemen buzlu suya alıyoruz ki parlak yeşil renkleri korunsun ve kendi sıcaklıklarıyla pişmeye devam edip yumuşamasınlar.

Karamelize Soğanlar
En beğendiğim soğan, tadı yumuşak olan beyaz türleri. Beyaz soğanları ince kıyıp, azıcık zeytinyağ ile, yavaşça karıştırarak yüksek ısıda 4-5 dakika kavurdum ve üstleri kapalı olarak, orta ateşte pişimlerini tamamladım.

Gnocchi
Hazır gnocchi'leri kutunun üzerinde yazdığı gibi pişirdim. Gnocchi "taze makarna" sınıfına girer. Bu nedenle kaynar suya atıldıktan 2-3 dakika sonra yüzeye çıkarlar. Yüzeye çıkanlar pişmiş demektir.
Pişenleri alın ve birbirlerine yapışmamaları için üzerlerine azıcık zeytinyağ dökün.

Küşleme
Kasaptan alacağınız küşleme önceden hazırlnmış ve yağından-sinirlerinden arındırılmış oluyor. Küşleme orta ya da az pişmiş servis edilmelidir eğer çok pişerse sert olur.
Bir tavaya 1 tatlı kaşığı zeytinyağ ve eşit tereyağ ekleyin. Yağ kızınca etin üzerine tuz ve karabiber serpip tavaya koyun. Etin alt ve üst yüzeylerini 4-5'er dakika renklendirin. Etin her tarafı sırlanmalıdır. Böylece su kaybı en aza indirgenir. 8-10 dakika pişirdikten sonra, eti bekletin. Dilimleyin ve servis edin.

Et pişirirken şunlara dikkat etmeliyiz:

Eti tavaya koymadan 15-20 dakika önce buzdolabından çıkarmalıyız ki oda sıcaklığına insin. Oda sıcaklığındaki bir et soğuk bir ete nazaran daha iyi pişer ve daha az su bırakır.
Tavaya daima azıcık tereyağ ve azıcık bitkisel yağ koymalıyız. Bu iki yağ birleşince yanmazlar. Ancak tek başına tereyağ ya tek başına zeytinyağ yüksek ısılarda yanar. Bu yanma da ete istenmeyen bir tat katar.
Etin konduğu tavanın mutlaka kızgın olması ve etin çok sık oynatılmaması gerekiyor. Eğer tava sıcak olmazsa ve et sürekli çevrilirse suyu çıkar. Izgara yerine "haşlama et" elde ederiz ki biz bunu istemiyoruz.
Etin her tarafı eşit oranda renklendirilmeli - sırlanmalıdır. Böylece sü kaybı en aza indirgenir.
Her türlü bütün et, ister fırında ister tavada pişirilsin, daima pişme süresinin yarısı kadar bekletilmelidir. Bu bekletme süresi ayrı bir kapta, mümkunse bir ızgara üzerinde gerçekleştirilmelidir. Etin servis öncesinde bekletilmesi, suyunun her tarafına eşit dağılmasını sağlar. Boylece daha yumuşak ve lezetli bir tat yakalarsınız.

YİNE - YENİDEN BİR SOMON TRİLOJİ...

2011-06-23T21:32:00.002+03:00

Somon...

Balıkların en balığa benzemeyeni ya da en güzeli.. Herşey göreceli. Isn't it?!?

Somon balıkları genelde "Atlantik" ve "Pasifik" olmak üzere ikiye ayrılırlar. Pasifik somonları en doğal hallerinde kalıp günümüze dek gelmiş olan türdenlerdir. Pasifik somonları doğuştan turuncu-kırmızı renktedirler. Atlantik somonları ise daha açık renklidirler, bazı firmalar, "pasifik" somonu adı altında bu balığı satabilmek için, içerisine renk pigmentleri eklerler.

Yağlı ve Omega 3 bakımında zengin olan bu balık kalp sağlığı için çok yararlıdır. Son zamanlarda yapılan bazı araştırmalarda da balık tüketen kişilerin, tüketmeyenlere göre daha az depresyona yakalandıkları kanıtlanmıştır. Ama yine de siz balıklara güvenmeyin, zaman zaman zor da olsa koşulsuzca mutlu olmaya çabalayın!

Somonun doğal ya da (ne yazık ki) “günümüz deyişiyle vahşi” olanları, akarsularda doğarlar. Ardından okyanusa göç edip, çiftleşirler. Geri dönüp, şelalelerden yukarı sıçrayıp, akarsulara geri dönerler ve yumurtlarlar. Somon balıkları, bu zorlu yolculukları nedeniyle, bazı mitolojilerde, gücü ve iradeyi temsil ederler. Biz insan olarak kendimizi yüceltirken, bir somon balığı kadar bile yol kat’edemediğimizi düşünmeyiz. Bir de balıkları “balık kadar hafızaları olmak”la suçlarız. Ki balıkların, öğrenme yetileri olduğu bir süre önce kanıtlanmıştır.

Yukarıda yazdıklarım üzerine birazcık utandım ve kızardım sanırım. Benim somonu yemem manasız gibi gelmeye başladı birden. “Büyüğün küçüğü yediği” doğa kanunları çerçevesinde. bu kadar erdemli bir varlığın beni yemesi lazım değil mi?!

Türkçe “insan” ve ingilizce “insane” kelimeleri arasında bir bağ var mı diye düşünmeye başladım. Neyse, karanlık bir küpten ibaret iç dünyamda, cevabını vermek-bilmek istemedigim sorularımı kendime saklamaya karar verdim.

Egoist bir gurme olarak, hem Omega 3 bakımından çok zengin hem de lezzet olarak diğer balıklardan farklı olan somonu masamdan asla eksik etmeyeceğim...

Gelelim tarife.... Somon denince, aklıma daima "triloji"ler geliyor. Çünkü somonu hem çiğ, hem yarı pişmiş hem de marine edilmiş olarak seviyorum. Bu üçü arasında da seçim yapamadığımdan dolayı, hep aynı tabakta üç değişik somon servis etmeyi tercih ediyorum.

Bu trilojide sade bir yarı pişmiş somon, taze otlu ceviche ve turp eşliğince trüf soslu tartar hazırladım. Burada önemli olan noktalar şunlar:

- 1 saat önce ceviche'yi hazırlayın, buzdolabında beklesin.

- yemeğe oturmaya 5 dakika kala tartar'ı soslayin ki "ceviche"den farklı olduğu belli olsun.

- 3 dakika kala somonu pişirin. Somon çok çabuk pişer, en iyisi yarı pişmiş olmasıdır. Piştikten sonra balık beklerse kendi sıcaklığından dolayı pişmeye devam eder.

TAZE OTLU SOMON CEVİCHE

"CEVICHE" genelde Güney Amerika ülkelerinde hazırlanan bir yemektir. Tartar ya da sashimiye benzer çünkü cevichede de kullanılan balık çiğdir. Ancak kullanılan balık asiditesi yüksek elementlerle (limon-sirke gibi) marine edildiği için dokusu değişir. Türkiye'de ne zaman yemek programı seyretsem, aşçı balığı limonla marine ettiğinde "balık limonla pişiyor" diyor. Veeeee ben buna gıcık oluyorum. Balık bir proteindir ve proteinde bulunan albumin asitle buluşunca renk-doku değişimine uğrar. Yani balık pişmiş gibi gözükür ama pişmezzzzzzzz!!!! Pişme süreci sadece ısı artışıyla olur - asitle kimya bozulması sonucu oluşmaz!!!

400 gr küçük kesilmiş somon

1 misket limonu suyu

1/2 misket limonu kabuğu rendesi

2 çay kaşığı susam

2 çay kaşığı hardal

1 tutam sumak

1 avuç kıyılmış maydanoz

6 dal ince kıyım frenk soğanı

Somon tartar, yapılmasi zor sanılan ancak tam tersine, kısa sürede hazırlanan bir yemektir. Annemin en favori yemeklerinden biri olduğu için, sürekli hazırlarım.

Somon'u ince kiydim, tabikide elimde eldivenlerim ve iyi kesen bir bicak vardi. Bicaginiz iyi kesmezse, somon ezilir.

Somona yukarıdaki malzemeleri ekledim, karıştırdım ve buzdolabında beklettim.

Bu tabakta, cevicheyi ayrı bir kabın içerisinde servis ettim.

SOMON TARTAR:

400 gr küçük küçük küp kesilmiş somon

2 yemek kaşığı trüf yağı

1 adet ince dilimlenmiş turp

1 tatlı kaşığı nar ekşisi

Nar ekşisini ve trüf yağını, somonu servis etmeden 5 dakika önce, somona ekleyin. ınce turp dilimleri arasında tabağa yerleştirin.

YARİ PİŞMİŞ SOMON - BAL/HARDAL SOS

VE PANCAR PÜRESİ

4 küçük file somon

2 adet pancar

hardal ve bal karışımı bir sos

Pancarlarıı soyup, küçük küpler halinde kesin, yarim su bardağı su ekleyip yumuşayıncaya dek küçük bir tencerede haşlayın. Zaman zaman kontrol edin, eğer suyu çekerse eklemeyi ihmal etmeyin. Yumuşayan pancarları, mutfak robotu yardımıyla pure haline getirin. Misket limonu kabuğu rendesi, sumak, tuz ve bol beyaz biberle tatlandırın. Burada beyaz biber seçmemin sebebi, kara biberden daha aromatik ve yumuşak olması.

Ballı hardal sos için damak tadınıza göre balı ve hardalı karıştırın.

Kızgın tavaya 1 kaşık zeytinyağ koyun, somonları tuzlayıp biberleyip tavaya yerleştirin. Somon dilimlerinin piştikçe renk değiştirdiğini göreceksiniz. Dilimin yarısı pembeleşinceye dek pişirin.

Son olarak somonu tabağa yerleştirin. Üstüne soğuk bal-hardal sos koyun. Eğer mevsimiyse ince dilimlenip limon-zeytinyağ-tuzla marine edilmiş rezeneyi de üzerine yerleştirin ve yanında pancar püresiyle servis edin.

Pancar ve somonun uyumuna inanamayacaksınız!!! eğer bu ikilinin ilişkisine rezene de girerse... mükemmel bir üçlü elde edersiniz!!!

REZENE

2011-06-22T23:40:00.002+03:00

Herkes rezene çayı içiyor ya da rezene çayının iyiliğinden bahsediyor. Ama ben taze rezene fanıyım. Cayında ya da tohumunda hiç yokum.

Mitolojide, rezene “tanrıların yiyeceğı” olarak ortaya çıkmıştır. Antik Mısır ve Bronz çağında Çinliler tarafından kullanılan rezene, Antik Yunan için özel bir yere sahiptir. Bu dönemlerde Yunanlar, İÖ.490 yıllarında bir rezene tarlasında, “Maraton Şavaşlarında” Persleri yenmiştir. Bu tarihten sonra da, törenlerde rezene dallarından, taç yapmışlardır.

Roma İmparatorluğunda yetiştırilmeye başlayan bu sebze, İngiltere’de tohum halinde beğenilmiştir.

Ateşe atılan bir avuç rezene tohumu, Orta Çağ’da şeytanı ve kötü düşünceleri uzaklaştırmak için kullanılmıştır.

Antik çağlardan beri, rezene tatlandırıcı bir baharat olarak kullanılıyor. Rezene’nin Güney Batı Asya’da Suriye taraflarında ve Avrupa’da İtalya’da uzun zamandır vahşi olarak yetiştiği biliniyor. Ancak bugün marketlerde ya da pazarlarda karşımıza çıkan REZENE, vahşi değil, “tatlı rezene” denen yetiştirilen türdür.

Suriye anavatanı olabilir ancak yetiştiriciliğine, ilk Orta Çağ’da, İtalya, Toscana’da başlanmıştır. Bu tip rezenelere de “Florence rezenesi” denir.

Fransa’da ise 15.yy’dan itibaren bu sebzenin izlerine rastlanır. Henri IV ve Louis XIII’in bahçelerinden sorumlu olan Claude Mollet’nin bu sebzeyi yetiştirdiğine dair yazılı metinler mevcuttur.

PEKİ REZENE NEDİR YAHU!?

Günümüzde tatlı rezene, Türkıye, Yunanistan. Italya ve Fransa’da yetişir. Yabanisine ise Orta ve Doğu Avrupa’da rastlanır. Avrupa ticaretinde, tohumlari genelde Hindistan’dan elde edilir.

Rezene tam bir lif, potasyum ve foleyt kaynağıdır. Önemli miktarda C vitamini içerir.

Hazmettirici özelliği dışında, anetol ve terpenoitler bakımından iltihapa karşı iyi bir savunma mekanizması hazırlar.

Eski çağlarda, Çinli ve Hintliler, rezeneyi yılan sokmalarına karşı kullanmışlardır. Ama bence denemeyin. En önemli özelliğı n”hazmettirici ve bağırsak çalıştırıcı” olması. Ayrıca hamilelerde süt salgılanmasını da tetikler ve detox döneminde olanlarda idrar söktürücü olarak işler.

YEMEKTE NASIL KULLANALIM?

Rezenenin hem gövdesi hem de sapları yemekte kullanılabilir.

Ben kökünü ince kıyılmış olarak salatalarda ve saplarını genelde sulu yemeklerde ya da çorbalarda tercih ediyorum.

Pazar ya da markette rezene seçerken, açık yeşil-beyaz renkte ve dokununca sert olanları seçin.

Rezene her türlü etle uyumludur. Ancak bence tavuk etiyle pek uyuşmuyor. Levrek tarzı balıklar ya da kuzuyla çok yakışıyor.

Yemeğe katılacak rezene tohumları, önceden kavrulursa daha çok lezzet katarlar.

Kısacası “ay lav taze rezene”…

Rezene tarileri içın blogumda. rezene yazın yeterli!!!

REZENE - BADEM - LİMONLU RİSOTTO

2011-06-22T21:02:00.000+03:00

Risotto, İtalya’ya özgü bir yemektir. Her türlü sebze ya da baharat ile tatlandırılabilir. Risotto pirincinin, pilav yapmak için kullandığımız pirinçten farkı nişasta oranının fazla olmasıdır. Bu nedenle, pistikten sonra kremamsiıbir dokusu olur. Çesitli risotto pirinci türleri, Carnaroli, Arborio ve Vialone Nan'dir. Genelde restoranlarda, risotto piştikten sonra tereyağı ile bağlarlar ancak ben buna hiç gerek olmadığını savunuyorum.

Risotto ya da makarnalar, İtalya’da “primi piatti” yani başlangıçtan sonraki ilk yemek olarak sunuluyor. İkinci yemekte ise genelde etin ağırlıklı olduğu bir tabak menülerde bulunuyor.

İki kişi için gerekli malzemeler

175 gr Arborio pirinci

2 yemek kaşığı zeytinyağlı margarin

100 ml beyaz şarap

500 ml tavuk suyu

75 gr parmesan

1 avuç file badem

1 limon kabuğu rendesi

1 tutam deniz tuzu

1 tutam beyaz biber

süsleme için:

yer elması

pancar

Parmesanın yarısını incecik rendeleyin ve yağlı kağit serili bir tepsiye yayın, 180 derece fırında, parmesan altın rengi olup kızarıncaya dek birkaç dakika pişirin. Fırından çıkarın ve soğuyunca mutfak robotu ya da el yordamıyla ufalayın.
Birkaç ince dilim pancar ve yer elması kesin. Dilimleri 15 dakika kağıt havlu üzerinde bekletin ve nemlerini alın. Ardından una bulayıp kizartın.

Rezenenin kök kısmını boydan ikiye kesip, mümkün olduğunca ince dilimleyin. File bademleri tavada 1-2 dakika kavurun. Bir tencerede, margarini ısıtın ve rezeneyi ekleyip iki dakika kavurun. Pirinci ekleyip, 2 dakika daha kavurmaya devam edin. Şarabı ekleyin. Tüm şarap pirinç tarafından emilinceye dek yavaşça karıştırarak pişirmeye devam edin.
Sıcak tavuk suyundan bir kepçe ekleyin, orta ateşte su çekilinceye dek pişirin. Limon kabuğu rendesi, tuz ve beyaz biber ekleyin. Ardından tekrar bir kepçe su ekleyin. Bütün su bitene kadar bu işleme devam edin. Risottoyu çok karıştırmayın, pirinçler kırılabilir. Yavaş hareketlerle, aynı yöne doğru ve ara sıra karıştırarak yaklaşık 30 dakika pişirin. Pirinç çok yumuşak olmamalı, hafif diri kalmalıdır. Risotto hazır olunca, yarım kepçe tavuk suyunu, bademleri ve parmesanın kalan yarısını ekleyin.
Servis ederken, kıtır parmesan tozu, demi-glace sos ve sebze cipsleriyle süsleyin.

DEMI GLACE SOS

2011-06-22T17:45:00.000+03:00

2 kg dana eti kemiği ve yemekte kullanılmayan parçaları

2 havuç

2 soğan

1/2 pırasa

1 defne yaprağı

1 dal taze kekik

2 adet maydanoz sapı

1 çay kaşığı pembe biber

1 çorba kaşığı bal

1 çorba kaşığı domates salçası

1 lt kırmızı şarap

3 litre su

Et parçalarını ve kemikleri, fırında, yüksek ısıda renklendirin. Kemikler hafif kahverengi bir renk alacaktır. Sosa da güzel rengini bu işlem verir.

Renklenen et ve kemikleri, bir tencereye alın.

Domates salçasını, balı, havuç, soğan, pırasa ve taze otlarla pembe biberi ekleyin.

Su ve şarabı ekleyin. Bir taşım kaynattıktan sonra, 4-5- saat boyunca orta düşük ateşte pişirin.

Pişerirken zaman zaman, bir kevgir yardımıyla sosun üzerinde oluşan köpük ve tortuları alın.

Sos hazır olunca ince bir süzgeçten geçirin ve oda sıcaklığında soğumaya bırakın.

Bu sosu küçük kaplarda buzlukta saklayıp ihtiyacınız olduğunda kullanabilirsiniz.

Kullanım yerine göre, sosu daha da kalınlaştırabilirsiniz. Daha az akışkan bir sos istiyorsanız, biraz daha kaynatmalısınız böylece kıvamının artmasını sağlayabilirsiniz

"DULCE DE LECHE" KARELER...

2011-06-17T17:33:00.002+03:00

Daha önce "dulce de leche" tarifi vermiştim. Dulce de leche aslında konsantre sütle aynı şeydir. Uzun süre süt ve şekerin pişirilmesiyle elde edilir. Şeker reçeli de denir anavatanında. Ben evde yaptığımda 1 litre süt ve 300 gr şekeri 3-4 saat kısık ateşte pişirıp çektiriyorum. Reçel kıvamına geliyor ve kapalı kavanozda saklıyorum.
Ancak marketten alınan hazır konsantre sütler bence daha pratik oluyorlar.

Yaklaşık 15 adet tek kişilik porsiyon için gerekli malzemeler:

Karamel:

2x400gr'lık kutu konsantre süt

2 yemek kaşığı rom

50 gr tereyağ

185 gr esmer şeker

220 gr un

45 gr toz hindistan cevizi

1 çay kaşığı kabartma tozu

1 yumurta

1 çay kaşığı vanilya esansı

180 gr tereyağ

200 gr sütlü çikolata

20 gr hindistan cevizi yağı (ya da margarin)

Karameli yapmak için, konsantre sütü, romu ve 50 gr tereyağını bir tencereye alın. Orta-kısık ateşte, sürekli karıştırarak 15 dakika kadar, açık karamel rengi alıncaya dek pişirin. Ateşten alın ve bekletin.

Fırını 200 dereceye ısıtın. 16cm'e 26cm boyutlarında dıkdörtgen bir kabın veya benzer boyutlardaki kare bir kabın tabanını ve kenarlarını hafifçe yağlayıp, pişirme kağıdıyla kaplayın. Kağığıdı kenarlardan uzun tutarsanız kaptan çıkarırken hiç zorlanmazsınız.

Şekeri, vanilya esansını ve yumurtayı hafifçe çırpın. Ayrı bir kapta unu,hindistan cevizini,kabartma tozunu karıştırın ve yumurtalı karışıma ekleyin. Iyice karıştırın. Tereyağını 6-7 dakika kızdırın ve karışıma dökün. Oluşan bisküvi hamurunun yarısını bastırarak tabana yayın. Karameli dökün, kalan yarısıyla üzerini kaplayın.

Fırının el alt katında 10 dakika ardından, orta katında 10-15 dakika üst kısmı hafif kızarıp güzel bir renk alıncaya dek pişirin. Kabın içinde soğumaya bırakın.

Sütlü çikolatayı ve hindistan cevizi yağını bain-marie usulü eritip iyice karıştırın.Tatlının üzerini bununla kapl;ayın, ve tatlı sertleşinceye dek buzdolabında bekletin.

Kareler kesin ve servis edin!

Bu verdiğim tarif 15 kişilik tatlı hazırlamak için ancak kareler daha küçük kesilip "petit-four" şeklinde servis edilebilir. Ben küçük küçuk kesilmesini tercih ediyorum. Çünkü çok yoğun bir tatlı. Yani bundan bir dilim yemek ağir gelebilir. Sonuçta birşeyin tadı damakta kalınca hatırlanmaya layık görülür.

Izgara Bonfile, Taze Sebzeler ve Pancar Sos

2011-06-16T22:53:00.001+03:00

Bonfileleri genelde az pişmiş tercih ettiğim için kalın dilimler halinde tercih ediyorum. Etin içindeki suyu ve lezzeti kaybetmemesi için daima her tarafının kızgın tavada renklendirilmesi lazım.

Bir tavada zeytinyağ ve tereyağını ısıtın. Tereyağ ve sıvı yağ daima birlikte kullanılmalı yoksa tereyağ yanar. Tava kızınca oda sıcaklığındaki bonfilelerin bir yüzünü koyun ve birkaç dakika renklendirin. Sonra aynı işlemi diğer yüzlerine uygulayın. Et renklenmeden karıştırır ya da tavayı çok oynatırsanız et suyunu bırakır ve haşlanır. Klasik yöntemde bonfile önce tavada anlattığım şekilde dağlanır ve ardından pişimi fırında tamamlanır. Ancak ben ateşle oynamayı sevdiğimden dolayı zaman zaman kızgın zaman zaman orta hararetli ateşte üstü başta açık sonlara doğru kapalı şekilde pişiriyorum. Içgüdüsel olarak etin pişip pişmediğini hemen anlıyorum. Ne de olsa uzun süre hergün saatlerce et pişirdim.

Etin pişimiyle ilgili tereddütleriniz varsa en iyi yol bir mutfak ya da et termometresi edinmek, aşağıda değişik pişim sürelerini bulabilirsiniz:

az pişmiş: 63 °C

orta: 71 °C

iyi pişmiş: 77 °C

Et piştikten sonra daima tavadan ya da pişme kabından, bir ızgara üzerine alınmalı ve pişim süresinin yarısı kadar dinlendirilmelidir.Böylece etin ısısı eşit olarak her tarafına yayılır; böylece etin içındeki suyun dağılımı da eşitlenir. Yani daha yumuşak ve sulu bir et tadarsınız.

Ben bu eti dinlendirirken, tavaya azıcık su koyup çektiriyorum. Pratik ve leziz bir et sosu çıkıyor ortaya. Tereyağından korkmayanlar biraz tereyağ da ekleyerek bu sosu lezzetlendirebilirler.

Etin yanında "gnocchi", "ayrı ayrı haşlanmış ardından zeytinyağ ve deniz tuzunda sotelenmiş kıtır taze sebzeler" servis ettim. Gördüğünüz pembe sos ise sarımsaklı pancar sos. Bunun içın buharda pişirilmiş pancarları, zeytinyağ, tuz, beyaz karabiber ve fırında kavrulmuş sarımsakları mikserden geçirdim.

ÇİKOLATALI MARKİZ

2011-06-16T18:01:00.000+03:00

400 gr bitter çikolata

175 gr tereyağ

175 gr esmer şeker

4 yemek kaşığı kakao

6 yumurta sarısı

500 ml krema

Dikdortgen kek kabı

Kek kabıni streç filmle kaplayın.
Kakaoyu, tereyağını, şekeri ve şekeri bain-marie usulü iyice eritin. Şeker iyice erimelidir.
Yumurta sarılarını erimiş çikolata karışımıyla harmanlayın.
Kreamyı köpük haline gelinceye dek hızlı bir şekilde mikserle çırpın. Son anda bir tutam şeker eklerseniz, krema daha sabit olur.
Cikolata karışımınyla, kremayı yavaşça, bir spatula yardımıyla karıştırın. Sakın hızlı davranmayın ki köpükler düşmesin.
Buzlukta donmaya bırakın, 2-3 saat sonra servis edebilirsiniz.
Bu tatlıyı buzlukta 3 ay saklayabilirsiniz. Ancak servis etmeden önce birazcık (10-15 dk) buzdolabında bekletirseniz daha iyi olur. Bu tatlı dondurulmuş olduğundan dolayı, keskin ve sıcak bir bıçakla kesilmeli. Bir kaba kaynar su koyup, bıçağı içine daldırıp silin. Isınan bıçak yardımıyla bu dondurulmuş pasta daha kolay kesilecektir ve kesilen yüzey pürüzsüz kalacaktır.

Kırmızi meyvelerle servis edin.
Bu tatlıyı tek kişilik kaplarda da yapmak mümkün.
Ve de aklıma geldi, markizin üzerine ufalanmış kakaolu bisküvi serpersek de hoş olabilir.

Kakao kazası yaşayan Oldskool Tiramisu

2011-06-16T16:40:00.000+03:00

Italyanca da "beni yukarı çek" demek...

Tiramisuya benzeyen ilk tatlı tarifi, 17.yy'da Siena'da yaratılmış. Ancak adı o zaman tiramisu değilmiş. Dük Cosimo de Medici III'ün şehri ziyarete gelmesi şerefine yapıldığı söyleniyor.

Bugünkü versiyonuyla bildiğimiz Tiramisu ise, 1970'lerde, Trevise'da, Le Beccherie diye bir restoranda yaratılmış. Tatlıya ismini de bu restoran vermiş. Daha sonraları o kadar popüler olmuş ki, herkes taklit etmeye başlamış. E hadi biz de taklit edelim! =)

İşte benim tiramisu tarifim:

· 2 dolu bardak espresso + 2 çay kaşığı şeker

· 100 gr esmer şeker

· 450 gr labne

· 200 ml krema

· 36 adet Savoiardi ya da kedi dili

Labneyi ve şekerin 1/3’ünü iyice karıştırın ki kıvamı biraz yumuşasın.

Kremayı kalan şekerle köpük haline getirin. Köpukle labneyi yavaşça birbirlerine yedirin.

Bisküvileri espressoya batırıp, kaba dizin ve üzerine karışımı dökün. Kullandığınız kabın boyutuna göre 2-3 kat bu işlemi gerçekleştirebilirsiniz. Dilerseniz tek kişilik bardaklarda da yapabilirsiniz, bir akşam yemeği sonrasında ikram etmek için şık olabileceğini düşünüyorum. Dilediğiniz gibi de süsleyin.

Yemeden önce, yaklaşık 2-3 saat buzdolabında bekletmenizi tavsiye ederim.

LİMONLU MOUSSE

2011-06-16T16:14:00.001+03:00

Eğer "limonlu shortbread" tarifindeki limon kremasi, soğuduktan sonra, köpük halinde krema ile yavaşça karıştırılirsa, limonlu mus elde ederiz. Bu mousse bardaklara doldurulup, 3-4 saat buzdolabında soğutulup servis edilebilir.

Bu limonlu mousse ile önceden pişirilmiş tart kalıpları doldurulabilir ya da pasta yapımında bir katman olarak kullanılabilir.

LİMON KREMLİ SHORTBREAD

2011-06-16T16:06:00.002+03:00

Shortbread bisküvisi:

142 gr tereyağ

15 gr pudra şekeri

25 gr toz şeker

180 gr un

Limonlu krem (Lemon Curd):

4 yumurta

150 gr toz şeker

90 ml limon suyu (2 ½ buyuk adet limonun suyuna eşit)

60 gr tereyağ

bir tutam tuz

2 çay kaşığı limon kabuğu rendesi

(üstüne serpmek için pudra şekeri)

Bu tarifin uygulanışı için, elektrikli mikser ya da el methodunu kullanabilirsiniz:

Ancak, bence bisküvi ve tart hamurlarını elde hazırlamak daha iyi bir sonuç veriyor. Ne de olsa elin hamura dokunuşa, elektrikli bir aletten çok daha romantik =) Romantikliğin de dışında, mikserler en düşük ölçüde de çalışsalar, hep tek düze bir şekilde ve elden daha hızlı çalışıyorlar. Tart ve sert (piştikten sonra kıtır kıtır olan) bisküvi hamurları mümkün olduğunca yavaş yoğurulmalıdır. Yani eğer aceleniz yoksa, elde yapın. Aceleniz varsa düşük hızda el mikseri kullanın=)

Shortbread:

Bir mayonez tenceresinde, şekerleri karıştırın. Oda sıcaklığında tereyağını ekleyip, krem gibi bir doku elde edinceye dek iyice çırpın.. Unu ekleyin ve homojen bir karışım elde edinceye dek yoğurun.

Dikdörtgen kabın altına alüminyum folyo yerleştirip, hamuru parmak uçlarınızla yayın. Hamuru çatalla delin ki pişerken kabarmasın. 160 derecede, 30-40 dakika, hamur altın rengi oluncaya dek pişirin.

Limon kreması:

Yumurta sarılarını ve şekeri karıştırın. Limon suyunu, tereyağını ve tuzu ekleyin. Silikon bir çırpıcı ile surekli karıştırarak orta-kısık ateşte 6-7 dakika pişirin. Kremin kıvamı koyulaşacaktır, ancak yumurtalı olduğundan çok pişmemeli ve de asla kaynamamalı. Kremin hazır olup olmadığıni “kaşık testi” yaparak onaylayabilirsiniz.

Kaşık testi neydi?? Eger kaşığın arka kısmındakı kremayı parmakla sıyırdığınızda, üstte kalan krema akmıyorsa kıvamı yerindedir.

Eğer mutfak termometreniz varsa, krem 70 dereceyi gecmemelidir.

Kremin pıüşmesini durdurmak için hemen başka bir kaba alın ve içerisine, limon kabuğu rendesini ekleyin.

Shortbread piştikten sonra, üzerine limon kremini yayın ve 150 derecede 10 dakika pişirin. Tamamiyle oda sıcaklığında soğuttuktan sonra, yarım saat buzdolabında bekletip kesin.

Bu tatlı, kapalı kutuda buzdolabında ya da oda sıcaklığında saklanabilir. Oda sıcaklığında 3 gün, buzdolabında 3 hafta, buzlukta 3 ay bekleyebilir. Buzdolabında ve buzlukta, streç filmle kaplanıp bekletilirse, kuruma da yapmaz.

FISKİYE

2011-05-05T21:49:00.000+03:00

Çocuk düşe kalka büyür derler...
Düşmeden yaşayan çocuklar büyümez mi?
Büyüyünce mi düşerler yoksa, daha yüksekten?
Küçükken tırmanmayı sevmedikleri şeftali ağaçlarından düşselerdi daha mı aklı başında olurlardı?
Düşmekten nefret ettikleri bisiklete binmeyi reddetmeselerdi hayatın virajlarına daha mı rahat girerlerdi?
Ya da soru işareti yerine kocaman yuvarlak bir noktayla biten cümleleri daha sık kullanabilirler miydi?

Düşmekten korktukları kadar karanlıktan da korksalardı keşke.
Aydınlığın güzelliğini yaşayabilirlerdi belki o zaman.
Hiç düşmedikleri için ayağa kalkmanın da anlamını çözemediler.
Hep ayaktalardı ama risk olmayan yerde zaten dört ayak üstüne düşmek kolaydı.

Tek düze bir karanlıktaki bu çocuklar, ilkokulda yapılan tohum filizlendirme deneylerinden çıkmış gibiydiler,
Kurallara uygun...
Filizlendıkten sonra kokuşup çöpte sonlanan hayatlar.
Düşmemek için o kadar bağlıydılar ki üstlerine basa basa geçmeleri gereken öğütlere.
Fıskiyeler vardı, elbiseleriyle koşarak altında geçmeyı hayal ettikleri.
Saf su yerine yerine öğütlerden ve kurallardan bir sarmaşık kaplamıştı küçücük bedenlerini, hareket edemez hale geldiler.
Oturdukları yerden oynayan korkak bedenler, tembel ruhlara dönüştü.
Tembel ruhlar düştü, düştü ve düştü.
Oldukları yerde düştüler.
Küflenen sarmaşıklar artık tutunamaz oldu, parçalandılar.
Küfün kokusu geçti sadece, çoktan daha derinlere işlemişti zaten.
Düşüşleri "dönüşümler" olarak adlandıracak kadar alçaldılar.
Çocukluklarından beri peşlerinde olan korku, yükselmelerini de önledi.
Tekrar düşeriz diye dipte kalmayı tercih ettiler.

E keşke o böcekli ağaca tırmansaydılar..

FARK YARATAN RESTORANLAR...(1)

2011-04-28T09:32:00.002+03:00

Yemek deneyiminize farklılık katmak ister misiniz? Bugün sizlerle hem iştahınızı kabartacak hem de eğlence, macera, gizem dolu restoran adreslerini paylaşacağım.

KUYRUKSUZ HASTANE

AURUM AT THE CLINIC, SİNGAPUR

Grey's Anatomy ve Scrubs fanatikleri büyük olasılıkla Singapur Quay’ın kalbinde yer alan “the Clinic”in atmosfer takdir edeceklerdir. Burada, yemeğinizi cerrahi bir masanın etrafında ve altın kaplama tekerlekli sandalyede yiyorsunuz. Hemşire ya da doktor kıyafetleri içindeki garsonlar da birbirinden güzel lezzetlerle sizleri tedavi etmek için koşuşturuyorlar. Bu şık hastanenin içerisinde simsiyah ve üçgen şeklinde “phobia” adında özel bir yemek salonu da bulunuyor.
Restoranın en çok satan kokteyli "Sex on the Drip" yani damladaki seks” Bu kokteyl serum torbasında servis ediliyor ve damla damla yudumluyorsunuz. Eğer canını serum almak istemiyorsa, sprey margaritaları, viski haplarını veya pastil kokteylleri deneyebilirsiniz. Restoranın menüsü, tasarıma uyacak bir biçimde moleküler gastronomi çerçevesinde hazırlanmış. Yemekler genelde, küçük porsiyonlar halinde, şırıngaların ya da metal tüplerin içinde servis ediliyor.
Menü

DİKKAT! HER AN SALDIRABİLİRLER

NINJA, NEW YORK

New York’ta her an herşey başınıza gelebilir, yemek deneyimleriniz için de bu kural geçerli. Ninja, 15. yüzyıldan kalma feodal bir Japon köyünün karanlık köşelerine ve kıvrıla kıvrıla uzanan yollarıyla bezeli bir yeraltı tapınağı havasında dekore edilmiş. Buraya yemeğe gittiğinizde, bütün duyularınızın açık olması, her an tetikte olmanız gerekiyor. Çünkü buradaki garsonlar, sahne sanatlarıyla ilgilenen ve eski ninja ilkeleri üzerine eğitimli sporcular. Silahlı garsonlar, zaman zaman sessizce süzülüyorlar, zaman zaman bir sıçramayla yanıbaşınızda beliriyorlar. Bir parça kurban, kısmen müşteri konumunda, Ninja deneyimini seveceğinize eminim.
Restoranın en ünlü yemeği adını japon kılıcindan alıyor, “Katana”.
İki kişi için servis edilen “Katana”, Teriyaki soslu et, kral yengeçli kızarmış risotto’dan oluşuyor. Bu mükemmel lezzetler, domatesli mango sos ve erimiş peynirle tamamlanıyor.
Bu restoranın çok güzel bir menüsü var. Konsept gereği herşey Japon mutfağına ait. Ancak New York gibi kozmopolit bir şehirde bulunmanın verdiği maceraperes bir hava seziyorum menüde. Dünya mutfağından çeşitli yemekler Japon mutfak kültürünün inceliğiyle mükemmelleştirilmiş. Örneğin “Buffalo Fish & Chips” diye bir yemek var menüde. Bu yemek balıkları tavuk kanadı şeklinde pişirmişler, yanında ise lotus çiçeği cipsi sunmuşlar. Ispanyolların nefis yemeği “Paella” ise Ninja usulü, Miso sosunda marine edilmiş deniz ürünleri ve yosunla hazırlanıyor. Geniş sushi menüsü de denemeye değer.

ÇATIŞMA ZAMANI!

CONFLICT KITCHEN, Pennsylvania

Pittsburgh’un kalbinde, eşi benzeri olmayan bir “take-out” restoran olan “conflict kitchen”ın menüsü dört ayda bir değişiyor. Menü değişimleri, Amerika’nın çatışma içinde olduğu ülkelerin mutfaklarına göre uygulanıyor. İlk başlarda Iran mutfağından kebap, pide gibi ürunler sunyorlardı. Daha sonra bu menüleri, Afganistan, Kuzey Kore ve Afganistan takip etti.
Burası, yemek vasıtasıyla, uluslarası siyasi ve kültürel çatışmaların sürdürüldüğü bir platform şeklinde işliyor ve mutfak kültürlerini tanıtıyor.

KOMİK BİR YER

MODERN TOILET, TAİWAN

Evet, yanlış okumadınız. Başlığı doğru yazdım. Bu restoran belki de en çekimser kaldığım konseptlerden birine sahip. Burada dekordan, çatal-bıçağa herşey tuvalet teması üzerine kurulu. Sandalyeler tuvalet şeklinde ve duvarlar duş perdeleriyle kaplı. Restoranın sahibi, Wang Tzi-Wei “Dr.Slump on the toilet” adında bir manga serisinden esinlenerek bu konseptin ilk adımlarını atmış. Minik tuvalet figurleri içinde çikolatalı dondurma sattığı dondurmacısının çok ün salmasının ardından işini büyütmek için burayı açmış. Bugün, Taiwan ve Hong Kong’da toplam on iki şubeye ulaşmışlar. Restoranın menüsü oldukça geniş, Uzakdoğu dokunuşlarının etkisi altında, Dünya mutfağından, her damak zevkine uygun birşeyler bulmak mümkün.

SEVGİLİM! NE PİŞİRSEM BEĞENİRSİN?!

2011-02-13T18:19:00.001+02:00

ZENCEFİLLİ-ARMUTLU KEREVİZ ÇORBASI

2 yemek kaşığı sıvıyağ

2 adet soğan

2 diş sarımsak

3-4 küp şeker boyunda taze zencefıl

800 gr kereviz

2 adet küçük armut

1 lt su

1 yaprak defne

3-4 dal maydanoz

beyaz biber

tuz

Soğanları küçuk küpler, kerevizi ize orta boy küpler şeklinde kesin. Armudu soyun, çekirdeklerini çıkarın ve küp küp kesin. Maydanozun yapraklarını saplardan ayırın, sapları saklayın.

Sarımsağı ezin ve zencefili çok ince rendeleyin. Bir tencerede yağı ısıtın, soğanı, zencefili ve sarımsağı 5 dakika orta ateşte, pembeleştirerek kavurun. Kerevizi, armutu, suyu, defne yaprağını ve maydanoz saplarını ekleyin. Bir taşım kaynatın. Kereviz yumuşayıncaya dek üstü kapalı şekilde 20-25 dakika pişirin.

Defne yaprağını ve maydanoz saplarını çıkartın, sebzeler ezilinceye dek mikserden geçirin. Tuz ve beyaz biberle tatlandırın. Kruton ve kıyılmış maydanoz yapraklarıyla süsleyip servis edin.

SEBZELİ KREMA SOSLU DENİZ TARAĞI CARPACCIO, OSCIETRE HAVYAR

2 kişi için:

6 adet deniz tarağı

½ ince kıyım pırasa

½ adet ince kıyım kırmızı soğan

120 ml krema

½ limon

2 yemek kaşığı zeytinyağ

2 tatlı kaşığı oscietre havyar

paprika

Bir tavada zeytinyağını hafif ısıtın, soğanı ve pırasayı ekleyin. Limon suyunu ve kremayı ekleyin. Yarım saat kısık ateşte, üstü kapalı bir şekilde pişirin.Süzgeçten geçirin, sadece sıvıyı saklayın ve soğumasını bekleyin.

Deniz taraklarını ince ince dilimleyin ve tabağa dizin. Üzerlerine birkaç kaşık sos gezdirin, azıcık deniz tuzu ve paprika serpiştirin. Havyarı da tabağın ortasına koyun ve servis edin.

TRÜFLÜ-MANTARLI RİSOTTO

iki kişi için:

175 gr Arborio pirinci

2 yemek kaşığı zeytinyağlı margarin

100 ml beyaz şarap

300 gr kestane mantarı

500 ml tavuk suyu

1 küçük boy siyah trüf mantarı

75 gr parmesan

1 tutam deniz tuzu

1 tutam karabiber

minik bir tutam muskat

Mantarları yumuşak bir fırça ile temizleyin ve ince ince dilimleyin. Bir tencerede, margarini ısıtın ve mantarları ekleyin. Mantarlar sularını salana dek 5-6 dakika pişirin. Pirinci ekleyip, 2 dakika daha kavurmaya devam edin. Şarabı ekleyin. Tüm şarap pirinç tarafından emilinceye dek yavaşça karıştırarak pişirmeye devam edin.

Sıcak tavuk suyundan bir kepçe ekleyin, orta ateşte su çekilinceye dek pişirin. Ardından tekrar bir kepçe su ekleyin. Bütün su ∫itene kadar bu operasyona devam edin. Risottoyu çok karıştırmayın, pirinçler kırılabilir. Yavaşça ve ara sıra karıştırarak yaklaşik 30 dakika pişirin. Pirinç çok yumuşak olmamali, hafif diri kalmalıdır. Risotto hazır olunca, yarım kepçe tavuk suyu ve parmesanı ekleyin. Tabaklara yerleştirdiğiniz risottonun üzerine, trüf mantarını incecik dilimleyin ve hemen servis edin. Yam!!!

SEVGİLİM YOK AMA AHKAM KESERİM…

2011-02-13T18:01:00.000+02:00

SEVGİLİN YOK, BARİ AFRODİZYAĞIN OLSUN…

14 Şubat gelir, sevgilisi olan da olmayan da manasız duygulara bulanır, bölünür, çarpılır. Kimi “ne alsam” diye telaşlanır. Kafasın göre birşey alır, kız beğenmez kavga ederler. Kimisi “gereksiz derecede sarmaş dolaş gezinen” sevgililere bakıp iç geçirir. Her yerde kırmızı

Sevgililer gününün çok gereksiz olduğunu düşündüğüm için, günün anlam ve önemini yücelten paragraflar yazmamı beklemeyin. Benim işim, tekil dünyamda sosyalleşip yemek pişirmek, zaman zaman ahkam kesmek.

Afrodizyak kelimesi, Yunan güzellik ve aşk tanrıçası “Afrodit”ten ilham alınarak türetilmiştir. Bu kelimenin ilk olarak 18.yy’da ortaya çıktığı düşünülüyor. Ancak, ezelden beri, insanoğlu bazı gıdalara libido arttırıcı çeşitli özellikler atfetmiştir.

Bazı uzmanlara göre, baharatlar, sebzeler ya da meyveler kişinin duygusal ya da fiziksel zevklerini arttıramaz. Bazı uzmanlara göre ise şöyle bir gerçek var ki besinlerin içerdiği vitaminler, mineraller fiziksel aktiviteyi, ruh halini etkiler… Tıp ve beslenme dünyası arasındaki bu karmaşık çelişkiden sıyrılıp, bugünkü yazımda da kendi bildiğimi okuyacağım.

YETER ARTIK! ELLEMEKTEN KORKMA!

Bence ne kadar doğal beslenirsek, o kadar içi dışı bir insan oluruz. “Ne yersek oyuz!”. Bol kimyasal dolu inorganik yiyecekler ya da ağır kızartma ürünü içeren öğünler yediğimizde genelde huzursuz oluruz. Evet yerken çok leziz gelir belki ve tıka basa doymuşuzdur, ancak düzensiz seyreden kan şekeri seviyemiz yüzünden, biz de düzensiz davranırız.

Doğadan gelen bizler, doğaya dönmeliyiz… Topraktan çıkanı, agaçtan düşeni, yumurtlayanı yemeliyiz. Tatları ve dokuları öldürmeden, doğayı tatmalıyız. Yeşilin ve mavinin çocukları değil miyiz! Neden cırtlak pembelerin ve fluo sarıların peşinde koşuyoruz anlayamıyorum.

Eskiden ne güzelmiş, toplayıcıkla ve avcılıkla beslenen insanoğlu çok sağlıklıymış. Hem yemeğini bulmak içın belli bir fiziksel aktivitede bulunuyor, hem de dalından koptuğu anda meyveleri, denizden çıktığı anda balıkları taze taze yiyebiliyormuş.

Günümüzde,”organic” mafyasıyla çevrili “plastik eldivenlerle” köfte karan bir millete dönüştük. Bu ne saçmalık! Yemeğe dokunmadan nasil vereceksin akıtacaksın içindeki pozitif enerjiyi… “Ne yersek, oyuz” düsturu da aslında enerjiyle paralel gidiyor. Yediğimin enerjisinin bana geçmesi gibi benim enerjim de hazırladığım yemeğe geçiyor.

Mesela bazen gıcıklığım üstümde oluyor, bu anlarda yaptığım yemekler de bir anormallik seziliyor. Tatları yerinde oluyor ama huzurlu ruh hallerimde pişirdiğim yemeklerden çok daha farklı oluyor.

Yani lütfen! Mutlu, mutsuz farketmez! Artık antibakteriyel sabunlar var! Atın şu plastik eldivenleri. (Şimdi ben plastik eldiven dedim ya! Kesin “ama ben ‘bambu’dan eldiven takıyorum” diyen “Yemekteyiz stili” zihnisinirler vardır.) Neyse…

Kısacası doğal yersek doğal oluruz… Fast-food yersek çabuk harcar ve harcanırız…

Fazla uzatmadan, “afrodizyak” konusuna dönsem fena olmayacak.

Afrodizyak yerine bünyeyi güçlendiren, fiziki aktiviteyi ve kapasiteyi arttıran yiyecekler olarak adlandırdığım besinlerden bahsetmek istiyorum. Çünkü besinlerin hiçbirinin afrodizyak olduğu kanıtlanmamıştır. Sadece yukarda saydığım özellikleri kanıtlanmıştır.

B2 vitamini, bünye için çok önemlidir. Süt ürünlerinde, bazı tahıllarda, yeşil sebzelerde, ceviz ve fındık gibi kabuklu yemişlerde bulunur. Maydanozda, kivide, turunçgillerde, fren üzümünde bol bulunan C vitamini bağışıklık sistemimizi güçlendirir, demirin emilmesine ve kolajen oluşumuna yardımcıdır. Ancak C vitamini içeren sebze ve meyveler mümkünse hiç pişirilmeden, kesilir kesilmez yenmelidir. Çünkü C vitaminindeki askorbik asit; suyun, sıcağın ya da nikotin alınımıyla kolayca imha olur.

Zeytinyağı, mısırözü yağı, ayçiçek yağı, buğday tohumu, baklagiller, yeşil yapraklı sebzeler, kahverengi pirinç, yulaf ezmesi, süt, yumurta ve soya fasulyesinden aldığımız E vitamini, antioksidan özelliği sebebiyle beslenmemizde mutlaka yer almalıdır.

Balık ve yağsız etlerdeki besin maddeleri sağlığımız, enerjimiz için çok gereklidir. İstridye, deniz ürünleri ve yumurtalarda bulunan çinko da hormonlarımızın mutluluğu için pas geçilmemelidir.

DEDİKODU : BAZI İNANIŞLARA GÖRE AFRODİZYAKLAR..

KAKAO: Aztekler, kakaonun güç ve cesaret verdiğine inanırlardı. Kakaoya, taze kırmızı biber, karanfil ve karabiber ekleyerek “tanrıların içeceği” olarak adlandırdıkları özel bir karışım hazırlarlardı. Kasları ve kalbi uyaran kakao oldukça etkilidir.

ÇİKOLATA: Atalarımızdan kalma kakaonun, yaramaz ve sevimli torunu özellikle Sevgililer Gününün vazgeçilmezidir. Çikolata, arginine denen bir amino asit içerir; bu asit organizmaya girince nitric okside dönüşür. Yani damar genişletici bir özellik taşır. Endorfin yani zevk duyumuzu uyaran hormonları salgılamamızı sağlayan çikolata en çok afrodizyak özelliğe sahiptir. Yani kişinin iştahını her yönden kabartır.

KEREVİZ: Arkadan konuşmayi hiç sevmem ama söylentilere göre, Madame de Pompadour, Louis XV’le geçireceği gecelerde kereviz graten hazırlatırmış.

KUŞKONMAZ: Antik Roma’da, doğa bilimci ve yazar Gaius Plinius Secundus kuşkonmazın testosteron üretimine yardımcı olduğunu keşfetmiş.

İSTRİDYE: Çinko bakımından zengin istridyeler de kuşkonmaz gibi, kendine duyduğu güveni sarsılmış erkeklerin en yakın dostu olmaya hazır, bekliyor. Bayanlar da bundan faydalanabilirler.

Fosfor ve iyot bakımından zengin karides, ıstakoz ve yengece aynı ozellikler atfediliyor.

SARIMSAK: Kan akışını destekleyen sarımsak, böylece organların çalışmasını teşvik eder. Çig çiğ yemeyin! Kaçarlar..

TRÜF MANTARI: Androsteron üretimini hızlandırır. Ya aslında boşverin testosteromnu falan. Aşk olmazsa meşk olmaz. Yani trüf kimyasal olarak uyarmasa bile, mükemmel bir zevk objesi! Sevgiliniz size trüfle bezeli bir yemek yapsa, zaten zevkten çıldırmaz mısınız?!

MELEKOTU: Antioksidan özelliğiyle tanınan melekotunun libido uzerinde pozitif etkileri olduğu düşünülüyor.

MELEKOTU ÇAYİ: 1 lt kaynar suya 40 gr melekotu koyup, ateşten alıp 10 dakika demlenmesini bekleyip çay hazırlayabilirsiniz.

MENEKŞE: İçerdiği vitamin ve kükürt, menekşeye afrodizyak bir zenginlik katıyor. Genç kalmak isteyenlere de önerilir! Taze menekşeleri yeşil salatarda kullanabilirsiniz. Hafif biberli tat hoşunuza gidebilir.

ZENCEFİL: Hazımsızlığa ve bulantılara iyi gelir, mideyi düzenler. Kanı temizler, iştah açar. Uykusuzluk ve baş ağrıları için de iyi bir tedavidir. Burada yazamayacağım kadar açık saçık konularda da inanılmaz özellikleri var.

ZENCEFİLLİ ŞAMPANYA: 1 litre şampanyanın içine küp küp kesilmiş 200 gr taze zencefil koyun. 12 saat boyunca kapalı bir şişede dinlendirin ve süzün. Mmmm…

SAFRAN: Antik Mısır’dan kalan tıbba dayalı papirüslerde safranın afrodizyak özelliklerinden bahsedilmiş. Antik Yunan’da masaj yağlarında kullanılıyormuş ve Roma’da safranlı banyolar hazırlıyorlarmış.

“SEVGİLİME NE ALSAM” DİYORSAN…

Bu anlamsız günde alınacak en güzel hediye, sembolik olanlar bence… Yani çiçek, abur cubur ya da haylaz objeler!

Işte benim listem!:

- LUSH BANYO BALİSTİĞİ “SEX BOMB”: Pembe, yasemin kokulu ve şampanyanın köpükleri gibi! Küveti sıcak su ile doldurun, içine atın. Parfümün ve kabarcıkların keyfini çıkarın.

- LADURÉE MACARON: Şık bir kutuda mükemmel makaronlar. Ben aynısını evde yapıyorum ama bu doğru düzgün bir sevgilim olmasını sağlamadı… neyse.. Favorilerim gül, tuzlu tereyağlı karamel, meyankökü ve çikolata!!! Ama meyanköklü hala buradaki dükkanlarda satılmıyor ne yazık ki...

- KAHVEDÜNYASI’NDAN ÇİKOLATALAR: Kalp şeklindeki görüntüleriyle aşkı anlatan, enfes tatlarıyla mutluluk veren bu özel lezzetlerle sevgilinize tatlı bir sürpriz yapabilirsiniz. Ayrıca kalp şeklinde aşktan eriten pastalar da var.

- MAYBEDESIGN ÇAY BARDAĞI: Bu bardaklara bayılıyorum! Melekotu çayınızı yudumlamak için ideal.

- PEMBE MUTFAK ALETLERİ: Bence bu toz pembe Kitchenette aletler, her karanlık dünyayi aydınlatacak kadar şirin.

- SİYAH KADEHLER: mmm… gizemli! Bu kadehleri Habitat’ta bulabilirsiniz

- TAMİR ANAHTARİ ŞEKLİNDE SALATA KAŞIKLARI: Bunlardan da istiyorum!!! KarıncaDesign’danlar.

Tamam hediyeyi seçtik, sıra geldi mutfağa girmeye. Üşenmeyin de bir yemek pişiriverin. Gece yatağa gitmeden önce mumları söndürmeyi sakın unutmayın!

Yemek listesi bir sonraki yazıda!!!

KAHVE... BİNBİR LEZZET VE GÖZ ALICI BİR LEKE

2011-02-12T20:24:00.002+02:00

"Bir adet küçük boy, double shot latte istiyorum.
Yağsız süt ve şekersiz vanilya aromalı olsun.
Ama aromayı normalde koyduğunuzun 1/3ü kadar koyun.
Mmm, mümkünse kafeinsiz olsun. Teşekkürler."

Herşeyin kişiye özel hale gelmesi, ya da insanoğlunun herşeyi kişiselleştirme çabası gün geçtikçe artıyor. Artık kahve ısmarlamak için kurulan cümleler de uzadı. "Bir kahve istiyorum" demek hiçbirşey ifade etmemeye başladı.
Eskiden her sokak başında bir kuaför olması beni şaşırtırdı. Son birkaç yılda ise yurtdışından gelen firmaların öncülüğünde “coffee shop”lar heryerde karşımızdalar. “Türk kahvesi” gibi mükemmel bir içeceğin sahibi olan biz Türkler nedense kahvemizi çeşitlendirip satmayı onlardan sonra akıl ettik.
Eskiden “bir kahve lütfen” derken, şimdi çok detaylı cümlelerle bu isteğimizi dile getirme şansımız doğdu. Zengin, yaratıcı çeşitler sunarak kişiye özel bir servis sunan rakip kahve markaları kendi “fan”larını oluşturdular. “Mmmm, hayır ben oranın kahvesini sevmiyorum” ya da “hadi bilmemne marka kahve içelim” cümlelerini duymamış olanız yoktur.

Kahvesiz başlayan birgün düşünemiyorum.. Okuldayken, tez ya da proje yetiştirme telaşı içinde kıvrandığım günlerde uyumadan okula gittiğim olurdu. Tek sebebi gece boyunca içtiğim kahvelerdi, saatlerce gözünü kırpmamış hiperaktif bir zombicik gibi olurdum. Biliyorum ki fazla kafein alımı çok faydalı değil ama insan, sabah kalkınca ya da yemekten sonra içilen kahvelerin verdiği zevke bir kere alıştı mı kurtulamıyor. Bu nedenle gün içerisinde mümkün olduğunca kafeinsiz kahve içmeye dikkat ediyorum, tabiki de soya sütü ya da yağsız sütle =P. (Beni duyan da sağlığına fazla düşkün zannedecek!)
HAHA! Ayağım çatlayınca bile doktora gitmemiştim ta ki annem zorlayana dek. Ya ne alaka çatlak ayak ve kafein yahu.. Daldan dala kondum yine.. Neyse konumuza geri dönelim. Genelde sağlığımla çok takıntılı değilim ama aldığım besinler konusunda daima seçiciyim çünkü "ne yersek oyuz" sözünü savunanlardanım. Birşey yemeden ya da içmeden önce kendime daima "acaba buna gerçekten ihtiyacım var mı" sorusunu soruyorum. Bu soruyu sormam, zaman zaman aşırıya kaçmamı ya da abur cubur yememi engellemiyor ama minimuma indiriyor =)

Kafein konusuna geri gelelim
Kafein de, nikotin, morfin ve kokain gibi zararlı maddelerle aynı aileden gelir: yani güçlü bir bitkisel kimyasal olan alkaloidler.
Kimyagerler kahvenin içerisinde 800 ile 1500 adet arasında farklı kimyasallar bulmuşlardır. Wuhuhu, kimyasallar yine mutfakta heryerdeler! Bu yüzlerce kimyasal arasında, oranı %1-2 olan kafeini, dengeyi bozmadan ayrıştırmak çok kolay bir iş olmasa gerek. Kafein, kolaylıkla benzin ve kloroformun içerisinde yokolur ancak bunlar toksik oldukları için doğal olarak kullanılmaları düşünülemez.

1903 yılında, Alman kimyager, Ludwig Roselius metil kloridin kafeinin çözülmesinde kullanılabileceğini keşfetti. Bu kimyasal, diğer birleşenlere minimum etkide bulunuyor ve ısıyla uçup gidiyor. Bu kahve, Herr Roselius tarafından, fransızca kafeinsiz anlamına gelen "sans caffeine"den esinlenilerek "Sanka" adı altında pazarlandı.
1980'li yıllarda, metil klorid kullanımına çeşitli kısıtlamalar getirildi ancak hala kullanılmaktadır.

Kafein, yeşil kahve çekirdeklerinden, fırınlanma işleminden önce ayrıştırılır. İlk olarak çekirdekler buharda ısıtılır, böylece mümkün olduğunca çok kafein yüzeye çıkar. Sonra da çözücü madde ile kafein yokedilir. Bir kahvenin kafeinsiz olması için, kafein oranının en az %97 düşürülmüş olması gerekir.

Kafeinsiz kahve elde etmek için kullanılan başka bir yöntem ise yeşil çekirdeklerin suda haşlanmasıyla olur. Kafein ve çeşitli aromalar suya karışır. Ardından bu suya konan organik çözücü kafeini yok eder ama aromaları etkilemez. Kafeinden arındırılan bu su, çekirdeklerle birlikte kurumaya bırakılır. Uçucu olan çözücü, çekirdeklere dokunmaz.

Metil klorid yerine kullanılabilen organik çözücü, etil asetattır. Bu kimyasal meyvaların, hatta kahvenin kendi içerisinde bulunduğu için daha doğal bir işlem uygulanmış olur.

Neyse bu kadar çok kimyasal adı kullanmak uykumu getirdi. En iyisi ben bir türk kahvesi pişiriyim. Peki ama nasıl hazırlasam!? Makina mı cezve mi?
Halis mulis olmasada bir türk kızıyım. Her modern ve özgün dişi varlık gibi ben de “asla evlenmeyeceğim!” diyenlerdenim. Ama her kadının içini gizlice kemiren bir evlilik saplantısı vardır. Beyaz spor arabalı prens olarak evrimini tamamlamış olan beyaz atlı prensin egzantrik bir sürprizle bezenmiş evlilik teklifini seven hangi kalp beklemez ki! İsterik tiz çığlıklarla “evet evet evet” diye bağıran özgur ve cool kadın kafasında düğün planları yapmaya başlar. “Hmms, biz farklıyız, Klimanjaro’nun tepesinde evleneceğiz” diye düşünürken, içindeki şımarık prensesin makul isteklerine yenik düşer. En sonunda, hayali sarayda bin kişi içinde, teni binlerce liralık bir ipeğe değerek yürümeye dönüşür. Şahsen, biz modern kadınlardaki bu olayı “ She-re/Külkedisi/Pamuk Prenses kişilik bölünmesi sendromu” olarak adlandırıyorum. Neyse, evlilik hayallerini gerçekleştirmeden önce bu prensesin görücüye çıkması gerekir. Sıra geldi köpüklü türk kahvesine! Gastronom tarafımla övünsemde cezvede türk kahvesi pişirmişliğim yok denecek kadar azdır. Teknoloji sağolsun, makineler artık “evimizin herşeyi”!. Ama diyelim eve görücü geldi ve elektrikler kesildi. Ne yapacağız? Elektrik idaresini arayıp şikayet etmenin bir faydası olmayacağına göre, eski yöntemleri ögrenmemiz lazım.

Köpüklü Türk Kahvesinin Püf Noktaları

- Kahve taze olmalı, bayat kahve köpük yapmaz. Kahvenizi daima kapalı kaplarda muhafaza edin ve içerisine nemli kaşıklar sokmayın. Kahve saklama kabınız boşalmadan, yeni kahve ilave etmeyen.

- Zannedildiğinin aksine, odun ateşi köpüğün kıvamını ya da lezzeti değiştirmez.

- Bir fincan suya, iki çay kaşığı kahve konulmalıdır.

- Kahveye konulan şeker miktarı konusunda birçok farklı fikir vardır, ama genelde orta kahvelerde şeker ve kahve miktarı eşittir. Yani bir fincana iki çay kaşığı kahve ve iki çay kaşığı şeker konulmalıdır.

- Cezveye önce kahve ve şeker ardından soğuk kaynak suyu konulur ve bir kere karıştırılıp ateşe konur.

- Ateşe konduktan sonra kahve kaynayıp kabarıncaya dek sürekli karıştırılmalıdır. Böylece kahve taneleri eşit oranda pişerler. Karıştırma işlemi kahvenin içerisine hava kabarcıkları hapsettiği için köpük daha yoğun olur.

- Kabarmaya ve köpürmeye başladığı anda kahve ateşten alınır. Köpük fincanlara pay edilir.

- Kalan kahve bir taşım daha pişirilir ve fincanlara boşaltılır.

- Kahvenin yanında sunulan su, damak sayesinde kahvenin lezzetinin daha iyi algılanmasını sağlar.

FARK YARATAN RESTORANLAR...(2)

2011-02-12T20:09:00.002+02:00

MİDEDE GEZİNEN TASARIMLAR

PROEF, AMSTERDAM

Rengarenk şekerden yapılma tabancalar, kıyılmış havuçtan kolyeler, kelebek şeklinde kanapeler, ekmekten hamurunda yapılan tabaklar… Proef, tasarım ve gastronomi arasında gidip gelen mükemmel bir deneyim sunuyor.

Marije Vogelzang’a göre yenebilen herşeyle sanat yapılabilir. Vogelzang, tasarımı sürekli bir deney gibi görüyor ve tasarımlarını yaratırken yemeği her yönüyle değerlendiriyor. Yiyeceklerin zaten doğa tarafından mükemmellikle tasarlandığını söyleyen sanatçı, kendini “yemek tasarımcısı” olarak değil de “yemek yeme tasarımcısı” olarak konumlandırıyor. Genellikle “yemek tasarımcıları” yani food designer’lar sadece yiyecekleri birer obje olarak ele alırlar, onlar için esas olan bu objenin varolan şekli ya da sokulabileceği şekildir. “Tasarımlarımı, bedeninizin içine koyuyorsunuz” diyen Vogelzang’ın kullandığı malzemelerin kökenleri, tatları, renkleri, kokuları, dokuları, kütürel anlamları ve duygusal değerleri yarattığı konseptlerin temelinde yer alıyor. Yemeğin sosyal işlevinin önemini her eserinde derinlemesine işliyor.

Vogelzang’a göre yemek mideye gitmekle kalmıyor, beyni harekete geçirerek duygulara ve canlanan anılara doğru yelken açmamızı sağlıyor.

Proef’un iki şubesi bulunuyor. Kahvaltı, öğle yemeği ve çay saatlerinde servis veren Rotterdam şubesinde geleneksel yemekler sunuluyor. Amsterdam’da ise yemek tasarım stüdyosu var. Bu stüdyoda, Vogelzang yemek üzerine enstalasyonlar, konseptler ve organizasyonlar konusunda çalışıyor. Bu tasarım alanı, salıdan pazara kadar açık. Bunun dışında, özel davetler için de servis veriyor.

Sıcak bir ev havasında olan iki restoranda organik ürünler kullanılarak hazırlanan sağlıklı yemekler sunuluyor. Yaratıcı konseptler ise davet ve organizasyonlar için özel olarak tasarlanıyor.

Vogelzang’ın yarattığı birbirinden ilginç yemek konseptlerinde müşteri sadece gözlemci değil, aynı zamanda bir ilki yaşayan denek olarak yer alıyor.

Sanatçi, zaman zaman da yemekle ilgili tasarımlarını sergi alanlarına taşıyor. Açtığı bazı sergi konseptlerinin arasında şunlar var: hastane rengi yemekler, marul tadımı, süt tadım atölyesi, kaşık atölyesi, önce kokla sonra ye! Vs….

Dikkat! MUTFAKTA LABORANT VAR!

MOTO, CHICAGO

Yaratıcı, yenilikçi, sanatsal, hayali, düşündürücü, futuristik, esin kaynağı…

Bunlar, Homaro Cantu'nun restoranı Moto, moleküler gastronomi dünyasında uluslararası kabul görmüş bu lider restoranı tanımlamak için gerekli kelimeler. Bu mucit şef hem sanatsal hem de bilimsel ilkeler doğrultusunda, post-modern ve fantastic gastronomic bir seyahat sunuyor. Sınırları zorluyor… meydan okuyor adeta.

Moto, gurmelere, moleküler bir tadım odası havasında, çoklu-duyumsal bir deney sunuyor . Kimyanın bir sanat aleti olarak kullanıldığı mekanda, yemekler; lazer, sıvı nitrojen ve yüksek teknolojiye sahip ekipmanlarla hazırlanıyor. Cantu’ya göre konseptinin başarısının sebeplerinin en başta geleni “kopyalamaması, yaratması”. Bu başarının ardında yatan diğer birşey ise “ekip”. Gıda mühendisleri, kimyagerler ve gastronomlardan oluşan, inanılmaz derecede çok yönlü olan ekip, konukların yemek deneyimlerinin bütünlüğü üzerine yoğunlaşıyor. Burada geçireceğiniz dakikalar, bu ekip tarafından, sanki bir koreograf dansını yaratıyormuş gibi özenle tasarlanıyor.

Moto’daki bir başka özellik de salon ve mutfak ekiplerinin birbirinden ayrı olmaması. Mutfakta ve salon personeli birbirleri arasında dönüşümlü olarak çalışıyor. Böylece her konuda daha çok bilgi sahibi oluyorlar, bud a konuklara muazzam kalitede bir servis sunulmasını sağlıyor.

Sadece akşamları servis veren restoranın yemekleri kimilerine bir bilim-kurgu filminden çıkmış gibi gözüksede, buradakı muhteşem tatlar gerçek.

Sommelier ve Şarap Direktörü Matt Gundlachzarif ise, sıra dışı tatları tamamlayacak şarap eşleştirmeleri sunmak için hizmetinizde.

Eğer sushi sipariş ederseniz ve de önünüze, üs†unde sushi fotoğrafı olan bir kağıt parçası gelirse şaşırmayın! Tadın! Moto’da yenilebilir kağıda baskılar çok kullanılıyor.

Fulton Market’teki 19,yy’dan kalma depoların ve rıhtımın arasında saklanan şık butikler, trendy restoranlar ve sanat galerilerinin ortasında bulunan Moto, maceraperet damaklar ve çılgın ruhlar için mükemmel bir seçim olacaktır.

YAŞASIN HYBRID!

THE WAPPING PROJECT, LONDRA

Londra ve Canary Wharf arasında, yarı yolda bulunan ve içinde hidrolik güç istasyonu bulunan bu mekan, doğu Londra’nın sanat ve restoran konusunda en ünlü yeri. Bu mekan başka yerlere benzemiyor, başka biryer de buraya!

“Tate Modern”deki “turbine hall”u anımsatan bu yerde, modern bir restoran olan “wapping food” servis veriyor. 1890’dan kalma kazan ve filtre dairelerinde, sergiler ve performanslar düzenleniyor. Dış mekanda, yaz ayları boyunca bağımsız filmlerin gösterildiği bir de açık hava sineması bulunuyor. Sera görünümünde ve de çatısında zambaklarla çevrili bir gölet olan, ilginç yapıda bir kitapçı da var.Restoranda kullanılan taze otlar, istasyonda bulunan bitki bahçesinden sağlanıyor.

Sanatın ve yemeğin içiçe geçtiğı bu mekanın aynı zamanda eski bir güç istasyonu olması karanlık bir hava veriyor. Ama benim gibi yüksek tavanları, duvarı kaplayan boruları, tuğlaları seviyorsanız, ambiyans sizi de büyüleyecektir. Enstalasyonlar ve iç mimarinin etkisi altında, burada dolaşırken kendinizi harikalar diyarında dolanan Alice gibi hissedebilirsiniz.

Buranın aurası gibi yemekleri de sürprizlerle dolu. Restoranda, menü hergün değişiyor. Böylece daima yenilikçi ve taze yemeklerle karşılaşıyorsunuz. Sardalyalı patates çorbası, keçi peyniri ve ısırgan otlu tortellini, kömür ızgarasında T-Bone Steak, yoğurtlu ve lavantalı panna cotta, limonlu mürverli martini arada sırada menüye girip çıkan favoriler arasındalar.

MİNİMALİZMİN KRALI

L’ASTRANCE, PARİS

1970’li yıllarda ünlü Fransız gastronomi eleştirmenleri Henri Gault ve Christian Milliau “la nouvelle cuisine” hareketini ortaya çıkarttılar. La nouvelle cuisine, türkçe karsılığıyla “yeni mutfak akımı”dır. Bu akım “haute cuisine” in yani yüksek ya da büyük mutfak diye adlandirabileceğimiz ağır yemeklerin, uzun süreli pişme yöntemlerinin hakim olduğu sistemin karmaşıklıklarından sıyrılmayı hedefliyordu. Yağ kullanımı azaldı, un bazlı sosların yerini enfüzyonlar aldı, düşük sıcaklıkta ya da kısa süreli pişirme yöntemleri tercih edilmeye başlandı. La nouvelle cuisine’in amacı bir tabaktaki yemeğin içerisindeki besin öğelerini en aza indirmek ve de böylece sadeliği yakalamaktı. Her anlamda sadelik: tatta, kokuda, sunumda ve de pişirme tekniklerinde.

Okulda şeflerimin bıkmadan usanmadan, hergün tekrar ettiği bir cümle vardı: “ürüne saygı gösterin!”. Ilk başta komik gelen bu cümlenin özünü zamanla kavradım. Örneğin en basitinden ilkbaharda karşılaştığımız taze ve minik, turuncu bir havucu ele alalım. Bu havuç zaten o kadar güzeldir ki görüntüsüyle, kokusuyla, ağzımızda kıtırdamasıyla; onu binbir şekle sokmanın hiçbir anlamı yoktur. Onu soyarken, yıkarken dikkat ederiz ki şekli ve güzel yeşil sapları yıpranmasın. Pişirirken dokusunu ve rengini korumaya calışırız ve de içerisine sadece tadının özünü ortaya çıkaracak şeyler katarız, mesela tuz, biber ve de birazcık da kakule. Havuç tabakta hala bir havuçtur, diğer elemanlarla karışıp kimliğini kaybetmiş bir soru isareti değil.

Havuçtan bahsettikten sonra “l’Astrance”a geçiş yapmamın tam zamanıdır. Paris’te 16.arrondissement'da bulunan, 6-7 masalık, iki Michelin yıldızlı “Astrance” adlı restoranın şefi Pascal Barbot bir dahi. Minimalist yaklaşımı ile "la nouvelle cuisine"i daha da yükseklere taşıyor. Moleküler gastronomi ile de ilgileniyor.

Pascal Barbot’nun felsefesi bir besini, renk tonlarıyla ve dokusuyla oynayarak sunmak.

Kendisinin, kullanmayi en sevdiği sebze havuç ve bir havuçla ilgili saatlerce sizi hayran bırakacak şekilde konuşabilir. Onun havuç etrafında olusturduğu yemeklerden birinde, yabani ve de her renkten havucu değişik şekillerde aynı tabakta bulabilirsiniz: çiğ, pişmiş, mus, püre, pudra, karoten adını verdiği özel bir tarif... Kırmızı, turuncu, siyah, sarının yarattiği bir sanat eseri...

İşte o, mutfağa nasıl saygı gösterilmesi gerektiğini çok iyi biliyor, arık tatları ve katkısız renkleri arıyor. Iste ben böyle şeflere tapıyorum!

Barbot, her sabah 5’te uyanıp hale giden, geceyarısına kadar mutfağında kalan bir mükemmeliyetçi. “Astrance”a girdiğinizde ne yiyeceğinizi bilmiyorsunuz. Restoranın sabit bir menüsü yok. Maitre d’Hotel size ne sevip ne sevmediğinizi soruyor. Chef size özel mönüyü, istekleriniz doğrultusunda, o an yaratıyor.

Yemeklerde doğallık, sunumda minimalizm ön planda. Barbot, her yatattığı tabağa, bir ressam gibi imzasını atıyor adeta. Başlangıçtan, tatlıya kadar önünüze belki on-onbeş tabak sunuluyor. Masadaki herkesin zevki farklıysa, aynı anda yediği tabaklar da değişik oluyor. Yemek bittiğinde içinizden “bir soda icip kendime gelmeliyim” demiyorsunuz, damağinizda kalan, beyninize işleyen binlerce saf tadın, kokunun ve rengin yaratıcısına hayran kalıp, böyle bir deneyim yasadığınız için kendinizi şanslı buluyorsunuz.

FARK YARATAN RESTORANLAR...(1)

2011-02-06T01:58:00.002+02:00

Yemek deneyiminize farklılık katmak ister misiniz? Bugün sizlerle hem iştahınızı kabartacak hem de eğlence, macera, gizem dolu restoran adreslerini paylaşacağım.

KUYRUKSUZ HASTANE

AURUM AT THE CLINIC, SİNGAPUR

DİKKAT! HER AN SALDIRABİLİRLER

NINJA, NEW YORK

New York’ta her an herşey başınıza gelebilir, yemek deneyimleriniz için de bu kural geçerli. Ninja, 15. yüzyıldan kalma feodal bir Japon köyünün karanlık köşelerine ve kıvrıla kıvrıla uzanan yollarıyla bezeli bir yeraltı tapınağı havasında dekore edilmiş. Buraya yemeğe gittiğinizde, bütün duyularınızın açık olması, her an tetikte olmanız gerekiyor. Çünkü buradaki garsonlar, sahne sanatlarıyla ilgilenen ve eski ninja ilkeleri üzerine eğitimli sporcular. Silahlı garsonlar, zaman zaman sessizce süzülüyorlar, zaman zaman bir sıçramayla yanıbaşınızda beliriyorlar. Bir parça kurban, kısmen müşteri konumunda, Ninja deneyimini seveceğinize eminim.
Restoranın en ünlü yemeği adını japon kılıcindan alıyor, “Katana”.
İki kişi için servis edilen “Katana”, Teriyaki soslu et, kral yengeçli kızarmış risotto’dan oluşuyor. Bu mükemmel lezzetler, domatesli mango sos ve erimiş peynirle tamamlanıyor.
Bu restoranın çok güzel bir menüsü var. Konsept gereği herşey Japon mutfağına ait. Ancak New York gibi kozmopolit bir şehirde bulunmanın verdiği maceraperes bir hava seziyorum menüde. Dünya mutfağından çeşitli yemekler Japon mutfak kültürünün inceliğiyle mükemmelleştirilmiş. Örneğin “Buffalo Fish & Chips” diye bir yemek var menüde. Bu yemek balıkları tavuk kanadı şeklinde pişirmişler, yanında ise lotus çiçeği cipsi sunmuşlar. Italyanların nefis yemeği “Paella” ise Ninja usulü, Miso sosunda marine edilmiş deniz ürünleri ve yosunla hazırlanıyor. Geniş sushi menüsü de denemeye değer.

ÇATIŞMA ZAMANI!

CONFLICT KITCHEN, Pennsylvania

KOMİK BİR YER

MODERN TOILET, TAİWAN